Wachtend voor het langst rood brandende verkeerslicht van Delft hoor ik plotseling naast mijn fiets een enthousiaste damesstem: ‘Ha, meneer Stammes!’
Ik kijk naar links en zie een veertigende vrouw mij open en verwachtingsvol aankijken. In mijn hoofd banen zich vele jaren van verleden tijd een weg naar Nu.
‘Ik ben het, Samira, uit het VWO!’
Mijn lichaam schokt.
En ziet.
Ik weet wat ze ooit in haar destijds jonge leven heeft moeten doorstaan. Zij was puber, ik was twee jaar lang haar mentor op school.
Dan springt het licht op groen en fietsen en praten we door. Na een minuut en vlak voordat we ieder weer ons weegs gaan, straalt ze: ‘Het gaat goed met me, mees!’
Ik straal terug : ‘Wat fijn om te horen!’
We zwaaien elkaar ten afscheid.
Terwijl ik doorfiets en boodschap en thuis kom en eet en doe, en terwijl ik weet wat er ooit is gebeurd, zingt en danst en trilt haar ene zin de hele dag en avond in mijn hoofd, hart en buik:
‘Het gaat goed met me, mees!’