HAMAS SCHULDIG AAN MISDADEN TEGEN DE MENSELIJKHEID.
Aldus rapport Amnesty International.

Hoe lees je bovenstaande titel?
Wat gebeurt er in jou als je dit leest?
Vermoedelijk heel veel aan gedachten en gevoelens, binnen in een tel.
En wat er gebeurt is geheel afhankelijk van wat je toch al dacht over deze kwestie.
Ben je vóór Israel dan lees je deze zin anders dan als je vóór de Palestijnen of vóór Hamas bent.
En die mening had je al.
Het nieuws brengt ons nooit iets nieuws, aangezien wij tijdens het kijken en lezen slechts de bevestiging zoeken van wat we toch al dachten en vonden.
Voorspelbaarheid alom.

DENKEN EN ZIJN
Het denken splits alles in tweeën. Wij denken in dualiteit.
Ik en Jij.
Jij en de ander.
Ik en de buitenwereld.
Voor en tegen.
Goed en fout.

Echter, wij zijn eenheid.
Jij bent ik.
Ik ben jij.
Wij zijn de wereld.
De wereld is ons.

Aangezien ons denken onze levens volledig heeft gekaapt, leeft de dualiteit volop. En hiermee de tegenstellingen en polarisatie.
Polarisatie = twee polen = twee tegengestelden.
De eenheid die we zijn is op de achtergrond geraakt en bij veel mensen volledig in vergetelheid geraakt, belachelijk gemaakt of ontkend.
Dit levert de voedingsbodem voor polarisatie, boosheid, ruzie, conflict, geweld, oorlog.
En in het klein: roddel en achterklap.

DUALITEIT
In het dualistische denken is de ander niet alleen anders dan ik, maar ook een concurrent, een tegenstander, bedreiging, risico, probleem, lastig, vervelend. Dus denkt het denken dat er overal gevaar is, er altijd problemen zijn en mensen lastig zijn.
We weten hierdoor niet meer wat natuurlijke probleemloosheid en lichtheid van leven is.

Dit denken in termen van gevaar, risico en problemen ontstaat wanneer het denken de verbinding en voeling verliest met de eenheid die we zijn.
Dit is ook de reden dat veel mensen het ‘doen’ zo belangrijk vinden. Doen en denken gaan samen.
We zijn vergeten gewoonweg te ‘zijn’.
Gewoonweg niets te doen.
Ik bedoel hiermee : innerlijk niets te doen.

ALLEENHEID
Denken betekent afstand en afscheiding.
‘Zijn’ betekent nabijheid en verbondenheid.
Als je alleen bent voor langere tijd, echt alleen, zonder laptop, mobiel, boek en gezelschap, dan zullen veel mensen zich eenzaam voelen, gaan piekeren, somberen, zich zorgen maken, zich vervelen, en dus gaan ze al snel weer andere mensen, vertier en activiteiten opzoeken.
Echter, als we eenzaamheid aanvaarden dan verschuift er iets wezenlijks in ons :
vlak hieronder ligt namelijk de verbondenheid, de vrede, vrijheid, stilte, schoonheid en liefde die ieder mens zoekt. En bang voor is.
Vluchtwegen genoeg : alcohol, drugs, sex, werk, entertainment, tv, internet, lezen, het nieuws, opwinding, relaties, activiteiten, enz.

Als je echt alleen bent is iedereen altijd hier en is de hele wereld aanwezig.
Dit is de wonderlijke paradox van het leven dat het denken niet kan begrijpen.

De grote levenskunst is niet alleen om alleen met jezelf te kunnen zijn, maar ook om alleen te zijn in gezelschap, alleen zijn terwijl je werkt, alleen zijn in activiteiten.
Niet als idee, niet als mening, niet als moraal, maar als iemand die we werkelijk van nature altijd al zijn.
En wat de mens is kwijtgeraakt.

DE DRIE TABOES
In Nederland bestaan drie grote taboes:
1. Alleen zijn.
2. Stil zijn.
3. Niets doen.

Hierover bestaan felle oordelen.
Wat heb je gedaan op vakantie?
Niets.
Wat?
Met wie was je?
Alleen.
Wat?
Wie heb je gesproken?
Niemand.
Wat?

Het zijn echter precies deze drie taboes die ons verbinden met de eenheid die het leven is en met wie we werkelijk zijn.

DE WERELD ALS LICHAAM
Laten we dan nu even teruggaan naar de titel van dit stuk en het opnieuw lezen.
Dan kunnen we zien, vanuit de eenheid die we zijn, dat de aarde één lichaam, één organisme is.
In het Midden-Oosten is een lichaamsdeel ziek. Het is in tweeën gescheurd en het doet vreselijke pijn. Die twee met geweld uit elkaar getrokken delen vragen om geheeld te worden en om weer één geheel te worden, zodat dit lichaamsdeel weer gezond kan meedoen, kan samenwerken, en ons hele lichaam, de hele wereld, gezond kan maken.

WIJ ZIJN DOKTOREN
Wij zijn de doktoren van het leven die voor de hele wereld verantwoordelijk zijn.
Wij zijn de wereld en de wereld is ons.
Dit is logisch wanneer we leven vanuit ‘zijn’.
Dit lijkt flauwekul wanneer we de verbinding met ons ‘zijn’ kwijt zijn en we alleen nog maar kunnen denken, en piekeren, en zorgen maken, en overal problemen denken te zien.
Denken dénkt: ik ben ik. Jij bent de ander.
Zijn wéét : ik ben de wereld, de wereld is mij.
Ik ben de ander, de ander is mij.

DE REALITEIT ONDER OGEN ZIEN.
IEDERE TEL.
Willen we bekwame heelmeesters van het leven worden, dan vraagt deze tijd erom de verbinding tussen denken en zijn,
tussen drukte en stilte,
tussen samen-zijn en alleen-zijn,
tussen doen en niets doen,
te herstellen en gezond te maken.
De wereld is ziek en we dienen haar te genezen. Ons te genezen.
Het gaat erom dat we de realiteit onder ogen zien. Iedere tel. Dit kan alleen als we de verbinding met wie we werkelijk zijn herstellen, zodat we deze verbinding in ons als vanzelf in de buitenwereld zetten.
Doen we dit niet dan wordt het geweld (oorlog, conflict, ruzie, boosheid, roddels, enz.) dat nu gebeurt alleen maar groter, zowel op de sociale media, als op de slagvelden in de wereld, en overal.
Doen we dit wél dan zakt het geweld als een slappe pudding in elkaar en kunnen de mooiste levenskwaliteiten opbloeien.
Tegen ‘zijn’ is namelijk niets opgewassen.
Zelfs niet oorlog, zelfs niet geweld.
Zelfs niet een oranje dictator die slechts denkt in ik, ik, ik.
En geen flauw idee heeft wie hij werkelijk is.
Zijn ‘zijn’ is verdronken in het donkere moeras van zijn traumatische denken.
Zie hier de ramp die zich op dit moment aan het voltrekken is.

Wat de wereld nodig heeft is meer ‘zijn’.
Niet nóg meer denken.
Niet nóg meer doen.