In de buurt van de DSC, de Scholen Combinatie Delft, zie ik aan de overkant van de straat drie
15-jarige meisjes lopen te dansen, swingen en zingen op de muziek die galmt uit hun mobieltje :

‘You are my fire
You are my light
You are my living
So eternally bright.’

Ik zie hen.
Zij zien mij.

Ik roep enthousiast : Woow!!
En applaudisseer.

Hierop komen de meisjes nóg blijer zingend over de lege straat naar mij toe dansen.
Ik steek mijn armen in de lucht en swing (uiteraard soepel!) mee.
Even bestaan er alleen maar drie dansende meisjes en een oude man op de stille straat
die meezingen en meeswingen met het lied uit hun mobieltje.

Ik zeg: ‘Jullie hebben talent meiden. Jullie moeten gaan optreden.’
Eentje zegt: ‘Goed idee. En u doet dan mee!’
‘Natuurlijk!’ lach ik puberaal enthousiast.

Terwijl ik alleen verder wandel, fluistert in mij een ‘bright living light’ :
Wat is het toch chill om je even 15 jaar te voelen.
En wat is het toch relaxed om géén 15 jaar te zijn.

Je moet er toch niet aan denken, hè!