Gisteravond vierden wij de traditionele nieuwjaarsreceptie van Het Gilde Delft (stadsgidsen en taalcoaches) in de postkamer van ’t Postkantoor. Leuk dat de naam van het oude postkantoor behouden is gebleven toen dit 13 jaar geleden verdween en gezellige horeca werd.
De telefonisten werkten vóór die tijd op de eerste verdieping.

Mijn moeder was vlak na de Tweede Wereldoorlog telefoniste op het telefoonkantoor van het postkantoor in Alkmaar. Je moest dan thuis het nummer 008 bellen (draaien!) en dan kreeg je de centrale aan de lijn. Oftewel mijn moeder. Heel Nederland belde met mijn moeder.
Je zei het nummer van degene die je wilde spreken en mijn moeder verbond jou dan door met de abonnee, zoals dat heette. Ze stak een paar contactkabeltjes in een wandbord met gaten en dan kreeg je de gevraagde persoon aan de lijn.
Soms gebeurde het dat de telefoniste, mijn moeder, per ongeluk een kabel in het verkeerde gaatje stak en dan kreeg je plotseling een vreemde aan de lijn.
Je zei dan: ‘Sorry, ik ben verkeerd verbonden.’ Door mijn moeder dus.
Mocht je komende tijd iemand bellen (niet draaien!) met je mobieltje en je krijgt een vreemde aan de lijn, wil je dan effe zeggen : ‘Sorry, ik ben verkeerd verbonden.’
En denk dan even aan mijn moeder.
Dat vind ik leuk. Mijn moeder ook.
Want met moeders blijf je altijd verbonden.
Dat is niet verkeerd.