Zoals ieder jaar vier ik mijn nieuwste verjaardag verspreid over een week of drie en dan in kleine groepjes van 2, 3 of 4 personen, inclusief mijzelve. Een koffie hier, een lunch daar, dan weer een diner, enz.
De kern van het leven gaat tenslotte om echt contact maken en met een paar mensen lukt dat beter dan op een groot feest met veel lawaai.
Zo verjaardagslunchte ik vandaag met een goede vriend en ex-collega Frans. Ik bedoel, hij heet Hans, maar gaf Frans.
Les dus.
Uiteraard spreken we dan ook altijd over ons gezamenlijke onderwijsverleden en wat we met de ontelbare leerlingen hebben meegemaakt, inclusief de slopende reizen naar verschillende Europese steden waarbij we nachtenlang niet sliepen, want ja, als het licht uit gaat, beginnen leerlingen ondeugend te leven. En wij waakten daarvoor.

Leraar zijn is geen beroep.
Het is een roeping.

Ook vertelde hij over een schoolreünie waar hij onlangs bij was. Hij liep een lokaal binnen en daar stonden leerlingen (inmiddels veertigers) hem op te wachten. En in harmonieus koor dreunden ze keihard en harmonieus het geleerde rijtje op van honderd jaar geleden :

Je suis
Tu es
Il/elle est
Nous sommes
Vous êtes
Ils/elles sont.

Ontroerd bleef hij staan. Mooi moment.
En ook grappig, want ja, waar hebben we het nou eigenlijk over?

Er bestaat een oude onderwijswijsheid:
Leerlingen vergeten vrij snel de inhoud van de stof die ze hebben geleerd.
Ze vergeten echter niet de persoonlijkheid van de leraar.

Voor leraren Frans geldt dit echter niet.
Van hen onthouden leerlingen de inhoud van de stof.
Omdat die namelijk ongelofelijk belangrijk is in het verdere leven.
Want hoe moet je in hemelsnaam verder leven als je de vervoegingen van het werkwoord être niet kent?

Zeg nou zelluf!
Ja toch, niet dan?