Auteur: Dick Stammes

INTRO
De Gemeente Delft plaatst regelmatig berichten op Facebook voor de communicatie met en informatie aan de inwoners.
Leuk, toch?
Dan zijn er, wonderlijk genoeg, ook altijd haatreacties en scheldpartijen van sommige mensen, ook bij positieve berichten.
Hier is mijn antwoord op hun haatreacties.

DE BOZE VOLKS’WIL’.
Zonder de scheldende, beledigende en hatende reacties hier op de gemeentesite van Facebook hebben we geen Poetin nodig om een oorlog te beginnen.
De oorlog is al hier, maar niet door Poetin.

Het is interessant te lezen en zien welke mensen in hun hoofden een vastgeroest vijandsbeeld hebben.
Zij projecteren dit innerlijke beeld dan op willekeurig wie in de buitenwereld, vaak op mensen in openbare (dus kwetsbare) functies, ook als deze met goede berichten komen.
Zoals burgemeester Pechtold met zijn vriendelijke nieuwjaarswensen in dit geval.

Dit vijandsbeeld in hun hoofden gaat gepaard met boosheid die rationeel denken en logisch redeneren op basis van feiten onmogelijk maakt.
Zoals we weten en zien is echt contact daarom onmogelijk, aangezien het vijandsbeeld in het hoofd, en de hiermee gepaard gaande emotie, iedere intelligentie, contact en verbinding in de weg staan.
Men sluit zich op in het onwrikbare vijandsbeeld in het hoofd waarvan men denkt dat dit de absolute waarheid is.
Hun beeld en hun emotie zijn voor hen de waarheid. Beeld en realiteit haalt men door elkaar.
Hier ligt de verwarring die men vervolgens niet opmerkt, niet beseft.
Daarom verandert dit boze, scheldende, beledigende patroon zonder feitenkennis niet.
Men blijft onbewust.

Tip :
Ga niet in discussie met zo iemand.
Het heeft geen zin, het is verloren tijd.
Zij willen koste wat kost hun vijandsbeeld en woede vasthouden. Dit loslaten zou namelijk angst en onzekerheden oproepen en die probeert men met boze kracht, schelden, beledigen, weglachen, honen en haten te vermijden.
Echt contact is onmogelijk.
Hun muur is ondoordringbaar.

Ik schrijf bij het woord boze volks’wil’ de wil tussen aanhalingstekens. Er bestaat in dit geval namelijk geen wil. Willen duidt op volwassen en verantwoordelijk gedrag. Een volwassen en verantwoordelijk mens doet wat hij wil. Deze vrije wil betekent dat hij rekening houdt met zichzelf, maar ook met de ander, met het grote geheel en met de gevolgen van zijn daden op de lange termijn. Dit is volwassen en verantwoordelijk gedrag.
De mensen met hun scheldende haatreacties op de sociale media weten niet wat willen is, aangezien ze geen volwassen en verantwoordelijke mensen zijn geworden.
Zij zijn blijven steken in wat men noemt : de peuterpuberteit.
Dit is de levensfase van het kind wanneer het twee à drie jaar oud is en NEE leert zeggen.
Een belangrijke vaardigheid voor het kleine kind.
Hierna groeit het kind verder en ontwikkelt ook andere vaardigheden, zoals JA zeggen, samenwerken, luisteren, begrip tonen voor de ander, enz. Dit leerproces duurt vele jaren en leidt tot volwassen en verantwoordelijk gedrag en spreken.
Bij sommige mensen vindt deze ontwikkeling door verschillende oorzaken niet plaats. Men blijft hangen op het denkniveau van het driejarige kind en blijft permanent NEE zeggen in vele variaties, waaronder beledigen, schelden, feiten weglachen, honen en haten.
De bedoeling van dit aandachttrekkende kleutergedrag is dat de boze kleuter zijn zin probeert te krijgen.
Mocht u dus weer zo iemand treffen op Facebook, Instagram, op straat of in de kroeg, besef dan dat u niet te maken heeft met een volwassen mens met vrije wil, maar met een peuter van hooguit drie jaar oud die stampvoetend in de zandbak huilend en boos staat te schelden, omdat hij geen snoepje krijgt van zijn papa.

Het is waar :
Dit schreeuwende kleutergedrag leidt slechts tot tirannie.
Geen snoepjes geven dus.
En zéker niet serieus nemen.

Enne … Gelukkig Nieuwjaar!
Maak er wat moois van, lieve mensen. 

Iedere dag maakt de stokoude man een wandelingetje door zijn wijk en rust dan halverwege even uit op zijn vaste bankje dat leeg op hem wacht.
Ik ken hem.
Van dit bankje.
Alles bij hem gaat traag.
Wat me opvalt: hij geniet hier duidelijk van.
Met mijn zojuist bij de Vietnamese kraam aangeschafte broodje kroket ga ik naast hem zitten.
Hij zegt: ‘Zo, ook effe uitrusten? Ik zag je snel fietsen. Was dat nodig?’
‘Nou, eigenlijk niet, maar ja.’
(ik vond mijn antwoord niet heel sterk).
Hij: ‘Mensen denken dat alles sneller gaat. Maar alles gaat alleen sneller wanneer je sneller gaat denken. Het is het denken dat ons doet stressen. Niet de gebeurtenissen in de buitenwereld. Die noemen we druk, omdat onze hersens zich druk maken. Wij creëren onze omstandigheden met ons denken. Niet andersom. We doen het onszelf allemaal aan. In ons hoofd.
Ik knik bedachtzaam en laat zijn woorden op me inwerken. Het is alsof ik naar de relativiteitstheorie van Einstein ‘himself’ luister, maar nu op menselijk en begrijpelijk niveau.
We zwijgen enkele minuten totdat er alleen nog maar twee ademhalingen overblijven die zich vermengen tot één.
Hij fluistert : ‘Lekker, hè, niets. Raar dat mensen zo bang zijn van niets.’
Ik beaam zwijgend.
Voordat hij opstaat en zonder dat ik iets vraag, zegt hij:
‘Weet je wat het is met leven? Je leven is een verhaal. Hou van dit verhaal. Zonder oordeel. Dan is geluk heel gewoon.’
Traag, heel traag komt hij overeind.
Hij knikt me ten afscheid.
In zijn ogen straalt de tropische zomerzon dwars door de Delftse decemberkou heen.
En ik denk:
‘Ouder zijn. We zouden het bij geboorte al moeten leren.’

In de buurt van de DSC, de Scholen Combinatie Delft, zie ik aan de overkant van de straat drie
15-jarige meisjes lopen te dansen, swingen en zingen op de muziek die galmt uit hun mobieltje :

‘You are my fire
You are my light
You are my living
So eternally bright.’

Ik zie hen.
Zij zien mij.

Ik roep enthousiast : Woow!!
En applaudisseer.

Hierop komen de meisjes nóg blijer zingend over de lege straat naar mij toe dansen.
Ik steek mijn armen in de lucht en swing (uiteraard soepel!) mee.
Even bestaan er alleen maar drie dansende meisjes en een oude man op de stille straat
die meezingen en meeswingen met het lied uit hun mobieltje.

Ik zeg: ‘Jullie hebben talent meiden. Jullie moeten gaan optreden.’
Eentje zegt: ‘Goed idee. En u doet dan mee!’
‘Natuurlijk!’ lach ik puberaal enthousiast.

Terwijl ik alleen verder wandel, fluistert in mij een ‘bright living light’ :
Wat is het toch chill om je even 15 jaar te voelen.
En wat is het toch relaxed om géén 15 jaar te zijn.

Je moet er toch niet aan denken, hè!

HAMAS SCHULDIG AAN MISDADEN TEGEN DE MENSELIJKHEID.
Aldus rapport Amnesty International.

Hoe lees je bovenstaande titel?
Wat gebeurt er in jou als je dit leest?
Vermoedelijk heel veel aan gedachten en gevoelens, binnen in een tel.
En wat er gebeurt is geheel afhankelijk van wat je toch al dacht over deze kwestie.
Ben je vóór Israel dan lees je deze zin anders dan als je vóór de Palestijnen of vóór Hamas bent.
En die mening had je al.
Het nieuws brengt ons nooit iets nieuws, aangezien wij tijdens het kijken en lezen slechts de bevestiging zoeken van wat we toch al dachten en vonden.
Voorspelbaarheid alom.

DENKEN EN ZIJN
Het denken splits alles in tweeën. Wij denken in dualiteit.
Ik en Jij.
Jij en de ander.
Ik en de buitenwereld.
Voor en tegen.
Goed en fout.

Echter, wij zijn eenheid.
Jij bent ik.
Ik ben jij.
Wij zijn de wereld.
De wereld is ons.

Aangezien ons denken onze levens volledig heeft gekaapt, leeft de dualiteit volop. En hiermee de tegenstellingen en polarisatie.
Polarisatie = twee polen = twee tegengestelden.
De eenheid die we zijn is op de achtergrond geraakt en bij veel mensen volledig in vergetelheid geraakt, belachelijk gemaakt of ontkend.
Dit levert de voedingsbodem voor polarisatie, boosheid, ruzie, conflict, geweld, oorlog.
En in het klein: roddel en achterklap.

DUALITEIT
In het dualistische denken is de ander niet alleen anders dan ik, maar ook een concurrent, een tegenstander, bedreiging, risico, probleem, lastig, vervelend. Dus denkt het denken dat er overal gevaar is, er altijd problemen zijn en mensen lastig zijn.
We weten hierdoor niet meer wat natuurlijke probleemloosheid en lichtheid van leven is.

Dit denken in termen van gevaar, risico en problemen ontstaat wanneer het denken de verbinding en voeling verliest met de eenheid die we zijn.
Dit is ook de reden dat veel mensen het ‘doen’ zo belangrijk vinden. Doen en denken gaan samen.
We zijn vergeten gewoonweg te ‘zijn’.
Gewoonweg niets te doen.
Ik bedoel hiermee : innerlijk niets te doen.

ALLEENHEID
Denken betekent afstand en afscheiding.
‘Zijn’ betekent nabijheid en verbondenheid.
Als je alleen bent voor langere tijd, echt alleen, zonder laptop, mobiel, boek en gezelschap, dan zullen veel mensen zich eenzaam voelen, gaan piekeren, somberen, zich zorgen maken, zich vervelen, en dus gaan ze al snel weer andere mensen, vertier en activiteiten opzoeken.
Echter, als we eenzaamheid aanvaarden dan verschuift er iets wezenlijks in ons :
vlak hieronder ligt namelijk de verbondenheid, de vrede, vrijheid, stilte, schoonheid en liefde die ieder mens zoekt. En bang voor is.
Vluchtwegen genoeg : alcohol, drugs, sex, werk, entertainment, tv, internet, lezen, het nieuws, opwinding, relaties, activiteiten, enz.

Als je echt alleen bent is iedereen altijd hier en is de hele wereld aanwezig.
Dit is de wonderlijke paradox van het leven dat het denken niet kan begrijpen.

De grote levenskunst is niet alleen om alleen met jezelf te kunnen zijn, maar ook om alleen te zijn in gezelschap, alleen zijn terwijl je werkt, alleen zijn in activiteiten.
Niet als idee, niet als mening, niet als moraal, maar als iemand die we werkelijk van nature altijd al zijn.
En wat de mens is kwijtgeraakt.

DE DRIE TABOES
In Nederland bestaan drie grote taboes:
1. Alleen zijn.
2. Stil zijn.
3. Niets doen.

Hierover bestaan felle oordelen.
Wat heb je gedaan op vakantie?
Niets.
Wat?
Met wie was je?
Alleen.
Wat?
Wie heb je gesproken?
Niemand.
Wat?

Het zijn echter precies deze drie taboes die ons verbinden met de eenheid die het leven is en met wie we werkelijk zijn.

DE WERELD ALS LICHAAM
Laten we dan nu even teruggaan naar de titel van dit stuk en het opnieuw lezen.
Dan kunnen we zien, vanuit de eenheid die we zijn, dat de aarde één lichaam, één organisme is.
In het Midden-Oosten is een lichaamsdeel ziek. Het is in tweeën gescheurd en het doet vreselijke pijn. Die twee met geweld uit elkaar getrokken delen vragen om geheeld te worden en om weer één geheel te worden, zodat dit lichaamsdeel weer gezond kan meedoen, kan samenwerken, en ons hele lichaam, de hele wereld, gezond kan maken.

WIJ ZIJN DOKTOREN
Wij zijn de doktoren van het leven die voor de hele wereld verantwoordelijk zijn.
Wij zijn de wereld en de wereld is ons.
Dit is logisch wanneer we leven vanuit ‘zijn’.
Dit lijkt flauwekul wanneer we de verbinding met ons ‘zijn’ kwijt zijn en we alleen nog maar kunnen denken, en piekeren, en zorgen maken, en overal problemen denken te zien.
Denken dénkt: ik ben ik. Jij bent de ander.
Zijn wéét : ik ben de wereld, de wereld is mij.
Ik ben de ander, de ander is mij.

DE REALITEIT ONDER OGEN ZIEN.
IEDERE TEL.
Willen we bekwame heelmeesters van het leven worden, dan vraagt deze tijd erom de verbinding tussen denken en zijn,
tussen drukte en stilte,
tussen samen-zijn en alleen-zijn,
tussen doen en niets doen,
te herstellen en gezond te maken.
De wereld is ziek en we dienen haar te genezen. Ons te genezen.
Het gaat erom dat we de realiteit onder ogen zien. Iedere tel. Dit kan alleen als we de verbinding met wie we werkelijk zijn herstellen, zodat we deze verbinding in ons als vanzelf in de buitenwereld zetten.
Doen we dit niet dan wordt het geweld (oorlog, conflict, ruzie, boosheid, roddels, enz.) dat nu gebeurt alleen maar groter, zowel op de sociale media, als op de slagvelden in de wereld, en overal.
Doen we dit wél dan zakt het geweld als een slappe pudding in elkaar en kunnen de mooiste levenskwaliteiten opbloeien.
Tegen ‘zijn’ is namelijk niets opgewassen.
Zelfs niet oorlog, zelfs niet geweld.
Zelfs niet een oranje dictator die slechts denkt in ik, ik, ik.
En geen flauw idee heeft wie hij werkelijk is.
Zijn ‘zijn’ is verdronken in het donkere moeras van zijn traumatische denken.
Zie hier de ramp die zich op dit moment aan het voltrekken is.

Wat de wereld nodig heeft is meer ‘zijn’.
Niet nóg meer denken.
Niet nóg meer doen.

Je kunt een thuis zijn
voor alle gedachten en gevoelens.

Ze zijn welkom in jouw thuis.

Ga echter niet wonen in gedachten en gevoelens.
Want je bent ze niet.

Je bent hun thuis.
Blijf daarom thuis.

Terwijl iedereen in- en uitloopt.

De pijn die je (jij, ik, we) draagt,
komt niet van een gebeurtenis.
Het komt van het feit hoe alleen en eenzaam
je was toen het gebeurde.

Mensen denken vaak dat trauma de gebeurtenis was.
Dit is echter nooit het geval.

Trauma is het alleen gelaten zijn in de gebeurtenis, in het moment dat er iets ondraaglijks gebeurde en er niemand was die je hielp om de zwaarte te helpen dragen.

Je lichaam was te jong.
Je geest was te nieuw.
Je hart was onbewaakt.

En toch moest je :
de invloed ondergaan,
de angst bevatten,
de chaos regelen,
het ondenkbare overleven.

zonder getuige, zonder anker, zonder bescherming.

Je lichaam, je zenuwstelsel, herinnert zich nog het precieze moment dat je besefte :
‘Niemand komt mij helpen.’

Dit was de wond.
Het was niet de pijn zelf,
maar de EENZAAMHEID binnen in de pijn.

Dit is waarom ogenschijnlijk kleine momenten en reacties je nu zo diep kunnen raken :
Iemand trekt zich terug in zijn emoties.
Iemand valt stil.
Iemand maakt niet echt contact.
Iemand kiest voor zichzelf.
Iemand luistert niet.
Iemand toont geen werkelijke interesse.

Het is niet het moment van nu dat jou raakt.
Het is de lichamelijke herinnering aan het alleen gelaten zijn tijdens de oorspronkelijke breuk van lang geleden.

Je lichaam overdrijft niet.
Het lichaam her-herinnert zich.
Het signaleert de eerste verlating die zich in jouw fysieke en geestelijke systeem beitelde en fluisterde : ‘Als ik pijn lijd, ben ik alleen.’

Maar hier is de waarheid die de knoop ontrafelt :
Als iemand jou had vastgehouden in dat moment, jou echt had gezien, echt bij je was gebleven, dan zou je innerlijke, emotionele wereld vandaag heel anders aanvoelen voor jou.
Je psychische pijn is niet een bewijs dat je beschadigd bent.
Het is het bewijs van je KRACHT die maakte dat je datgene kon overleven wat ondraaglijk was.

Psychische heling komt niet van perfectie of positiviteit of streven naar harmonie.
Dat is de ontkenning van de rauwe werkelijkheid.
Het komt van het uiteindelijk datgene schenken aan je innerlijke, jongere jij wat je nooit eerder ontving van anderen :
een getuige
een aanwezigheid
een bewustzijn
een beschermer
een jij die blijft.

De innerlijke wond betekende nooit dat je zwak was.
Het betekende dat er niemand voor jou was. Niemand die jou echt zag.
Niemand die jou voelde.

En nu,
voor de eerste keer,
hoef je het niet meer alleeen te doen.

Je hoeft er niet meer alleen doorheen te gaan.

Hij vroeg mij enige verhalen te vertellen over de invloed van beeldvorming voor een gezelschap van Marketeers. Mensen, zeg maar.
En ik vertel:
“Als je ( = we, jij, ik) een tekst leest, of naar iemand kijkt of naar iemand luistert, let er dan eens op hoe snel je vergelijkt, oordeelt, of slechts de bevestiging zoekt van je eigen mening.
Merk dan op dat als je dit doet, je vooral met jezelf bezig bent en geen nieuwe inzichten binnen laat komen bij je.
Dit geldt voor 99% van de keren dat je een tekst leest, naar iemand kijkt, naar iemand luistert.
Je leest niet, je kijkt niet, je luistert niet.
Je vergelijkt en je zoekt bevestiging van je eigen gelijk. Op basis hiervan oordeel je.
Over de ander.
Zonder dat je in de gaten hebt wat je nou precies aan het doen bent tijdens dat zogenaamde lezen, kijken en luisteren.
Echter, wanneer je met volledige aandacht leest, kijkt, luistert, dan vallen alle oordelen en vergelijkingen weg. Pas dan kun je écht lezen, écht kijken, écht horen.
En het is pas dan dat je van iemand houdt.
We hebben geen echte aandacht voor de ander, dus hebben we niet lief.

De vraag is:
Kunnen we leeg lezen?
Kunnen we leeg kijken?
Kunnen we leeg luisteren?”

Terwijl ik deze tekst voorlees voor hem en de groep, kijkt hij scrollend geboeid in zijn telefoon met vele berichtjes. Wanneer ik ben uitgesproken, klapt hij zijn mobieltje dicht en spreekt plechtig en professioneel de volgende woorden: ‘Aandacht is het nieuwe goud.’

Want het dient gezegd:
van marketing weet hij alles.

Écht alles!

DE AARDE EN WIJ

Als je van iemand houdt
dan wil je zorg dragen voor die persoon.
Op de manier zoals je van jezelf houdt
en zorg draagt voor jezelf.

Deze zelfde liefdesrelatie kunnen we hebben met de aarde.
En zorg dragen voor haar.

Alsof zij jou is.
Alsof jij de aarde bent.

Hetgeen altijd het geval is.

JE HEBT NIETS

Wanneer je beseft dat je niemand kunt hebben.

Wanneer je beseft dat je niets kunt vasthouden.

Dan heb je het hele leven.

Fijne dag, chers amis!
Maak er wat van.

Ik sta te wachten op de Koepooortplaats, het hop-on hop-off parkeerterrein voor touringcars achter het Hampshire Hotel.
Een grote zwarte bus komt aangereden met daarop de magische letters:

FEYENOORD

Een deur gaat open en eruit stuitert een voetbal. Hier achteraan tuimelen 11 in trainingspak geklede Amerikaanse jongens van 10 jaar die allen slechts 1 doel hebben:
de verovering van de bal!

Honger.

Eén jongen wint en wipt de bal omhoog, tikjes op de wreef, knie, hoofd en schouder. Daarna schept hij hem naar een andere gretige eter en zo ontstaat een stil samenspel op het harde beton.

Tik tak tok tok tak tik.

Inmiddels zijn ook de ouders en begeleiders uit de bus gestapt om een historische rondleiding van me te krijgen. Hun talentvolle zonen lopen stage bij de Rotterdamse club.
Vlak voordat ik wil beginnen merkt een vader op dat de bal eerst terug in de bus moet.
Elf teleurgestelde gezichten kijken machteloos smachtend het verdwijnende kleinood na.
Lopend naar het centrum en tussen de historische bezienswaardigheden door beantwoorden de jongens enthousiast mijn vragen over wie de beste voetballer van de wereld is (Ronaldo! Messi!), welke de beste club is (Barcelona! Liverpool!), wie zondag gaat winnen (Not Ajax!), enz. enz.
Eén klaterende waterval van betoverende namen, woorden en helden. Het andere leven is slechts een onbelangrijke pauze tussen twee voetbalmomenten.

Honger.

Tussendoor vertel ik mijn spannendste en wreedste oorlog-, martel-, bloed-, moord- en doodslagverhalen teneinde zo lang mogelijk hun aandacht vast te houden.
Bij Het Steen, de oude gevangenis, word ik de beul, haal een tienjarige middeleeuwse, praatjesmakende misdadiger naar voren en vraag aan zijn toekijkende ouders:

‘Do I have your permission to torture your son?’
‘YES, PLEASE!’, roepen ze blij in koor.

Ademloos volgen de jonge getuigen de meedogenloze marteling waarbij het slachtoffer opvallend verrukt is door alle aandacht die hem nu ten deel valt.
Na alle bevredigende straffen en pijn lopen we terug naar de parkeerplaats waar één jongen direct de bus in rent en eruit stormt met het verloren sieraad.

Gejuich!

Binnen 1 tel, 11 jongens, 10 jaar, 1 bal, samengebald in door niets en niemand opgelegde of aangeleerde concentratie en overgave.
Wanneer ik na het afscheid wegloop hoor ik achter me alleen nog maar stilte en in die stilte het zachte tikken van de bal op het harde beton.

Tik tak tok tok tik tak

Een vaderlijke stem roept: ‘Come on, boys, enough, let’s go!’
Een jongen smeekt: ‘Oh, please, dad, just five more minutes!’

Een eeuwenoude zilveren traan daalt af naar mijn wang, valt zacht in mijn fluwelen juwelenkistje en fluistert:

Honger,
onstilbare honger,
is de mooiste eeuwige liefde die bestaat.

Laat het nooit stoppen.