Zij zit in het ASS. (Autisme Spectrum Stoornis) dat 9 niveaus telt.
Onderzocht wordt nog of het Asperger, PDDS-Nos of een andere variant is.
Hij heeft last van ADHD. (Attention Deficit Hyperactive Disorder).
De ander heeft ADD (hetzelfde, maar dan zonder hyperactive).
Weer een ander heeft…
Enz.
Dit hebben specialisten gediagnosticeerd en ze zeggen dat de oorzaken van deze aandoeningen een combinatie van erfelijke – en omgevingsfactoren zijn.
Zit je dan.
Met je aandoening.
Wat nu?
Medicijnen?
Ieder mens (ieder) loopt een trauma op in zijn leven. Een trauma is een innerlijke, psychische wond die ontstaat als gevolg van een of meer liefdeloze gebeurtenissen.
Het is niet de gebeurtenis zelf die het trauma veroorzaakt. Het is datgene wat binnenin het kind/de mens gebeurt wat het trauma veroorzaakt.
We kunnen lijden aan lichte of zware trauma’s. Licht is bijvoorbeeld dat het kind wel liefde krijgt, maar waar niet altijd voldoende aandacht en begrip is.
Zwaar is bijvoorbeeld oorlog, seksueel misbruik, mishandeling.
Ofschoon trauma’s in iedere periode in ons leven kunnen gebeuren, ontstaan ze sowieso altijd (altijd, bij ieder mens) in de eerste vijf jaren van ons leven, wat dan de blauwdruk voor ons verdere leven wordt als het trauma onbewust blijft.
De eerste vijf jaren van ons leven zijn de jaren waarin we ons karakter vormen. Het karakter is een manier om om te gaan met anderen en onze omgeving. In dit karakter zitten gezonde en ongezonde copingsmechanismen. De gezonde mechanismen zijn probleemloos, succesvol en contactgericht.
De ongezonde mechanismen uiten zich in neurotisch gedrag. Dit gedrag kan zich uiten in
– woede uitbarstingen
– altijd nors en negatief zijn
– altijd positief denken
– zich heel vaak terugtrekken
– permanent glimlachen
– snel ongeduldig of geïrriteerd zijn
– anderen pleasen
– niet kunnen luisteren naar de ander
– heel veel belangstelling hebben voor anderen of hun aldoor vragen stellen (om het maar niet over jezelf te hoeven hebben)
– onderdanig of dominant doen
– aldoor heel veel en hard werken
– overdreven vaak en veel sporten
– gevaarlijke activiteiten ondernemen
– passief, lui, lamlendig doen
– nooit of zelden initiatief nemen
– alcohol, drugs, sigaretten gebruiken
– veel verschillende seksuele partners hebben
– nooit seks hebben
– te dik zijn, obesitas
– veel eten, veel snoepen
– gespannen perfectionistisch zijn
– altijd naar harmonie streven
– conflicten vermijden
– niet voor jezelf opkomen
– vaak te laat komen
– afspraken niet nakomen
– geen relaties /vriendschappen/baan kunnen aanhouden
– overal zekerheid zoeken
– voorspelbaarheid nodig hebben
– geloven in complottheorieën
– vaak anderen bekritiseren
– veel roddelen
– niet kunnen omgaan met autoriteiten
– narcistisch gedrag vertonen
– de sloten van de woning aldoor controleren alvorens de deur uit te gaan of te gaan slapen.
– overdreven aandacht voor hygiëne, zich heel vaak wassen, het huis ziet er altijd piekfijn uit.
– veel controle uitoefenen
– je eigen grenzen niet bewaken
– geen Nee durven zeggen
– altijd Nee zeggen
– fanatiek gezond leven
– enz. enz.
Al deze gedragingen zijn gebaseerd op de angst voor en het ontwijken van de oorspronkelijke pijn van het trauma die vaak vele jaren geleden is ontstaan, onbewust is geworden, en hierdoor de macht krijgt om de drijfveer te worden van ons neurotische gedrag. En ons niet gelukkig maakt, maar gestrest. Dit geeft spanning. Veel spanning.
Alles wat onbewust blijft, wordt ons lot.
Alles wat lang onbewust blijft, wordt ons noodlot.
Onbewustheid uit zich in gespannen, verkrampte spieren en/of hoge ademhaling. Aangezien deze spierspanningen in het lijf, die bedoeld zijn als bescherming tegen de innerlijke angst en pijn, altijd aanwezig zijn, kan men ze gaan aanzien als normaal (‘ach ja, hij is nu eenmaal altijd gauw kwaad/moe/opgewonden/bang/gespannen’, enz.).
Let op :
Sommige mensen kunnen zeer beheerst en rustig overkomen, terwijl ze van binnen koken van woede, opwinding, emoties. Bij hen zie je ook vaak hoge, zware, piepende of astmatische ademhaling en gespannen spieren, ook wel gepaard gaande met een rode of opvallend witte gezichtshuid.
Als we iets als normaal zijn gaan beschouwen, gaan we door op de oude gespannen voet. Totdat het lichaam sterkere signalen gaat vertonen die zich bijvoorbeeld kunnen uiten in burn-out, depressie, heftige spierpijnen, reuma, kanker, copd, auto-immuunziekte, verstopte aderen, enz.
Als we nauwkeuriger kijken naar aandoeningen als vormen van autisme, ADHD, ADD, enz., dan zien we hetzelfde mechanisme zich afspelen.
Laten we Autisme nemen.
Door een vroegere traumatische gebeurtenis vertoont het kind, ieder kind, instinctief een innerlijke reactie van pijn en angst. Hij dissocieert. Dit wil zeggen dat hij zich in hoofd en lichaam afsluit van zijn ware gevoel, van zijn echte zelf. Zijn karakter, woorden, gedachten en handelingen zullen voortaan gebaseerd zijn op het ontkennen en ontwijken van de oorspronkelijke, innerlijke angst en pijn.
In het geval van een persoon met autisme zal de reactie dus zijn dat hij zich bijvoorbeeld veel afsluit, alleen dingen kan doen die voorspelbaar en gestructureerd zijn, niet teveel prikkels laat binnenkomen, moeilijk empathie kan tonen voor anderen, enz.
Hij is dus GEEN autist, maar hij vertoont autistisch gedrag als gevolg van het onbewust ontwijken van de pijn en angst die voortkomen uit het oorspronkelijke trauma.
Autisme is een copingsmechanisme, net als verslaving en ander neurotisch gedrag, zoals hierboven genoemd.
Autisme en verslaving zijn niet het probleem.
Die hoeven dan ook niet aangepakt te worden. Wat aangepakt dient te worden is het trauma met zijn angst en pijn dat de oorzaak is en waarvan het ontwijken tot verslaving, autisme en ander neurotisch gedrag leidt.
Hetzelfde geldt voor iemand met ADHD.
Hij kan zich moeilijk concentreren, hij zoekt steeds nieuwe prikkels, hij is vaak onrustig. Ongeveer het tegenovergestelde van autistisch gedrag, maar met dezelfde oorzaak: trauma. Deze reacties dienen ertoe om de pijn en angst van het trauma niet te hoeven voelen.
Als je, zoals iemand met ADHD, niet in het hier-en-nu kunt leven, dan ontwijk je datgene wat er aldoor is, maar wat niet gezien en niet gevoeld mag worden. Hier word je heel onrustig van en dan kun je je niet concentreren.
De oplossing ligt dus niet in medicijnen, ofschoon ze tijdelijk behulpzaam en zelfs tijdelijk noodzakelijk kunnen zijn. Medicijnen bestrijden de uiterlijke symptomen, net als alcohol, drugs, chems, lorazepam en anti-depressiva de pijn en angst verdoven.
Tijdelijk verdoven.
Altijd tijdelijk.
De opening ligt in het terugkeren naar het oorspronkelijke trauma om hierin de innerlijke pijn en angst te voelen die zoveel jaren lang werd ontweken. Vaak onbewust ontweken. Door deze ervaringen te beleven, te voelen, te ervaren, wijkt, stap voor stap, de angst en pijn en ontstaat ruimte voor nieuwe emoties, bijvoorbeeld woede en verdriet.
Door deze nieuwe emoties in echt contact te uiten door middel van praten, lichaamswerk, schrijven, zingen, dansen, samenwerken, schilderen, muziek maken, wandelen, natuur, enz. ontstaat de nieuwe levensvreugde die al die jaren zo node werd gemist.
Om zover te komen, moeten we vaak lange, taaie, pijnlijke processen in onszelf doormaken, soms jarenlang, met ups en downs, wat tijdelijk hopeloosmakend en erg zwaar kan voelen
(Waar is de uitweg? Wanneer stopt dit? Was ik er maar nooit aan begonnen. Of: Wat een kuttherapeut!).
Echter, op een gegeven moment merk je dat je niet meer terug kunt, alleen maar vooruit.
Je hebt geen keuze meer. Dus ga je, omdat je voortgetrokken wordt, soms nog dieper de zwarte diepte in. Tot je merkt en voelt dat er definitief iets is veranderd. Je voelt nieuwe, ruimere emoties, blijdschap, je ontdekt nieuwe activiteiten, nieuwe baan, verhuizing, nieuwe vrienden (oude kunnen afvallen), en ontstaat stap voor stap echte levensvreugde en nieuwe energie.
Ofschoon dit heerlijk en vooral echt levend voelt, trekt het leven je hierna nog verder.
Naar je eigen midden.
Het is midden in deze nieuwe emoties en creatieve, bevredigende activiteiten dat je het tijdloze wonder kunt ontdekken Het wonder dat jij geluk bént. Dat je dit geluk altijd bent, of je nu bang, boos of verdrietig of wat dan ook bent. Er is geen gebeurtenis, geen mens, geen emotie die dit geluk van jou kan afpakken.
Hiervoor is het nodig dat je ieder gevoel, iedere emotie, iedere gedachte in jezelf, iedere tel, volledig helder ziet, erkent, toelaat en aanvaardt. Anders begin je weer met het oude ontwijkingsgedrag waar je nu juist afscheid van had genomen. En dat jou ongelukkig maakte.
Als je de moed hebt volledig ongelukkig te zijn, volledig kapot te gaan, volledig kwaad te zijn, volledig te huilen, enz., dan vind je daar, in het midden van het midden van je ongelukkig, kapot, bang, boos en verdrietig zijn, het geluk dat jou nooit ontnomen kan worden.
Het is jouw onaanraakbare midden dat het onaanraakbare midden van het hele leven is, het hele heelal.
Wanneer we ons volledig laten raken door het leven, leven we in ons onaanraakbare midden.
Dit onaanraakbare midden is Geluk.
Jij bent Geluk.
Wat je ook voelt en wat er ook gebeurt.
Wat je voelt en wat gebeurt is tijdelijk.
Wie je bent is tijdloos.
Het grootste taboe op aarde is : Geluk zijn.
Terwijl alles je raakt.