Auteur: Dick Stammes

Laten we dan even lachen om de volgende optelsom :

Trump + Netanyahu + Hamas = Vrede.

En laten we de elementen van de optelsom eens apart beschouwen en kijken of het eindresultaat (Vrede) realistisch is. Oftewel : klopt deze optelsom? De hele wereld hoopt hierop, dus is dit een onderzoek waard. Waarop is onze hoop eigenlijk gebaseerd?

1.
WIE IS TRUMP?
Trump is een bewezen
– Pathologische leugenaar.
Dit is een ongeneeslijke psychiatrische ziekte die ervoor zorgt dat Donald niet anders kan dan liegen en er zélf van overtuigd is dat hij de waarheid spreekt en feiten benoemt.
We hebben hier dus te maken met zowel de ziekte als de ontkenning van zijn ziekte door Trump (en door een paar honderd miljoen van zijn aanhangers).

Trump is een bewezen
– Narcist.
Dit houdt in dat het de echte drijfveer van Trump is om bewonderd te worden.
Dit narcisme is een psychisch verdedigingsmechanisme dat als doel heeft om de angst en pijn die hieronder liggen verborgen te houden.
Bewonder of bevestig je de narcist niet, of je gaat tegen hem in, dan voelt de narcist zich dermate bedreigd dat hij jou kapot wil maken, zodat je geen bedreiging meer voor hem bent.
De narcist voelt zich voortdurend bedreigd en al zijn gedrag en woorden zijn erop gericht kritiek te vermijden en bewondering te oogsten. Ten koste van alles en iedereen.
En hij ontkent dit.

Trump is een bewezen
– Fascist.
Een fascist is geobsedeerd door macht en wil zich alle macht toeëigenen. Ook hier weer: ten koste van alles en iedereen, desnoods van de hele planeet. Wie anders is, denkt en doet dan de fascist, moet weg of dood. Vindt de fascist.

Samengevat :
Trump is niet uit op vrede.
Hij is uit op bewondering voor zichzelf, ten koste van alles en iedereen.
Wanneer de hele wereld hem bewondert dan pas voelt hij zich veilig. Tot die tijd leeft hij in een permanente angst en onzekerheid die verscholen liggen onder bovengenoemde maskers.

2.
WIE IS NETANYAHU?
Netanyahu bedrijft politiek op basis van zijn bewezen
– Grootheidswaanzin
Bibi wil een Groot Israël, inclusief Gaza, de Westbank (het Bijbelse Judea en Samaria), en de Golanhoogvlakten (alle veroverd door Israël in 1967 tijdens de Zesdaagse Oorlog).
Netanyahu is niet uit op vrede, maar, zoals hij zelf in vertrouwen in een documentaire over zijn corruptie heeft gezegd : ‘Ik probeer het Arabische vuur eronder te houden met allerlei trucjes, want vrede met een Arabier is onmogelijk.’ Aldus de premier van Israël.

Netanyahu is tevens bezeten door
– Haat
De genocide op ruim 60.000 Palestijnen komt voort uit de diepe haat van Netanyahu en zijn extreem-rechtse kabinet.

Samengevat :
Net als Trump probeert Bibi zijn levensangst te ontkennen en overcompenseert dit met een grootheidswaanzin ten koste van alles en iedereen.
Netanyahu is niet uit op vrede.
Hij is uit op een Groot Israël, zodat hij zichzelf veilig voelt, zodat hij niet meer bang is.
Angst is zijn echte drijfveer.
En hij ontkent dit.

3.
WIE IS HAMAS?
Hamas en zijn Terroristen lijden aan bewezen
– Vernietigingsdrang.
Het is aangetoond dat als mensen langere tijd in oorlog strijden dat ze verslaafd kunnen raken aan de adrenaline die vrijkomt en die leidt tot vergroting van het geweld dat ze beweren te bestrijden.
Dit geweld kent geen grenzen.
Het is om deze reden dat Hamas niet alleen uit is op de vernietiging van Israël en alle joden ter wereld, maar ook uit is op de vernietiging van het Palestijnse volk dat het beweert te beschermen.
Hamas is zijn eigen grootste vijand.
Alles wat Hamas aanraakt verandert ter plekke in geweld, dood en verderf, inclusief Hamas zélf.

Hamas lijdt tevens chronisch aan bewezen
– Haat.
De poging tot genocide van 7 oktober 2023 op onschuldige burgers in Israël komt voort uit de diepe haat die ongeneeslijk voortwoekert in iedere Hamas terrorist.

Samengevat :
Hamas is niet uit op vrede.
Hamas is uit op de vernietiging van Israël, de vernietiging van het Palestijnse volk, en de vernietiging van zichzelf, terwijl ze beweren te strijden voor de rechten van de Palestijnen.
Alledrie de elementen van de optelsom (Trump, Netanyahu, Hamas) zijn de gevangenen van hun psychische ziektes, angsten en diepgewortelde trauma’s die ze ontkennen.
In alledrie overheerst de destructie.
En alledrie zorgen ze voor de moord en zelfmoord van zichzelf en de zaak waarvoor ze beweren te strijden.

CONCLUSIE
We zijn hier getuige van één grote, jarenlange moord en zelfmoord van drie moordenaars en zelfmoordenaars die honderden miljoenen mensen meeslepen in hun onvermijdelijke zelfmoordval.
Deze drie elementen (‘mensen’) streven niet naar vrede.
Zij streven alledrie hetzelfde doel na: Zelfmoord.
De zelfmoord is wat hen diepgaand verbindt.
Zij streven exact hetzelfde doel na als de ander, terwijl ze beweren het tegenovergestelde te doen.
Ze beweren te streven naar leven, terwijl ze in werkelijkheid streven naar dood.
En ze zien het niet.

Na dit onderzoek stel ik daarom de optelsom even bij:

Trump + Netanyahu + Hamas = Zelfmoord.

De zelfmoord betreft in dit geval zowel de personen als hun bevolking én hun land.

We zijn hier getuige van de vernietiging van hele samenlevingen, waar de ontkende trauma’s, de haat en de destructie van de leiders zich nu als een grenzeloze, giftige epidemie ook in de hoofden van de bevolking heeft genesteld.

Hier valt weinig meer te lachen.
Laat staan te hopen op vrede.

7 oktober 2023. Kibboets Be’eri.
108 vermoorde mensen, kinderen ook.

In kibboets Be’eri, op de rand van de Gazastrook, woonde en werkte ik in 1975 en ’76, op m’n 18e en 19e jaar, met mensen die in 2023 vermoord zijn.
Ik werd smoorverliefd op een lief en beeldschoon Israëlisch meisje dat woonde in deze kibboets Be’eri. Samen wandelden we door Gaza en door de kibboets.
Leeft ze nog?
Bij het lezen over deze slachting in de Volkskrant van 11 oktober 2023 wordt mijn walging, misselijkheid en verdriet nog veel intenser dan het de afgelopen dagen al was. De nabijheid van de ervaring komt nóg dichterbij en is bijna onhanteerbaar.
Ik vraag me af:
Als ikzelf nu al zo onwel, misselijk en verdrietig ben, door de emotionele link met ontmoetingen en verliefdheden van bijna een halve eeuw geleden, hoe leef en voel je je dan als je dit bloedbad als inwoner van kibboets Be’eri vandaag werkelijk aan den lijve ondervindt?
Of als je kind is afgeslacht?

DRIE MAANDEN RETRAITE
Mijn gedachten gaan vandaag terug naar gebeurtenissen in 1999.
Ik verblijf drie maanden lang in de Zen-Boeddhistische gemeenschap in Zuid-Frankrijk, Plum Village, van de Vietnamese Zen-meester, vredeswerker, en de ‘vader van mindfulness’, Thich Nhat Hanh.
Enkele professioneel geschoolde monniken en begeleiders voeren helende gesprekken en doen inzichtgevende meditaties en oefeningen met Vietnamezen en Amerikanen, met Israëliërs en Palestijnen. En met ons. (Want wij allen waren in oorlog met onszelf in die tijd).
We zijn er getuige van dat een Israëlische moeder en een Palestijnse vrijheidsstrijder met elkaar in gesprek gaan.
Zij is/was moeder van twee jongens van 13 en 14 jaar oud. Ze vond haar zoons dood in een grot waar hun hoofden met stenen in elkaar waren gebeukt door Palestijnen op de Westbank.
Hij zit in een rolstoel. Zijn benen werden eraf geschoten door Israëlische soldaten toen hij zijn huis verliet.
Zoveel pijn, zoveel haat, zoveel woede, zoveel angst, zoveel wanhoop.

De Israëlische moeder vertelt :
‘Ik besef dat als ik me laat meeslepen door mijn haat, woede en emoties dat ik dan de oorlog voortzet in mezelf. Maar de oorlog MOET stoppen. En ik kan de oorlog alleen stoppen IN mezelf. Hierbij heb ik jullie hulp nodig en daarom ben ik hier.’

De Palestijnse vrijheidsstrijder zegt :
‘De Israëlische bezetting MOET stoppen. Ik besef echter dat de uiterlijke oorlog en bezetting nu bezit heeft genomen van mijn innerlijk, van mijn hoofd, hart en buik. Ik wil dat de oorlog stopt, maar ik kan de oorlog alleen stoppen IN mezelf. Die vrede wil ik hier vinden. Met als doel om samen met Israëliërs en Palestijnen vredeswerk te gaan doen op de manier zoals ik het hier leer.
Het is een lange weg, heel lang, maar ik zie dat het de enig mogelijke weg en de enige oplossing is voor dit eeuwenlange geweld. Zowel de oorlog als de vrede beginnen en eindigen IN onszelf, dus dit is de plek om naartoe te gaan. Hier, nu, in mij.’

Minutenlang zwijgt iedereen stil en emotioneel, terwijl we in volledige aandacht betrokken zijn bij deze mensen en hun verhalen.
Hierna volgen enkele maanden van gesprekken, meditaties, oefeningen, en vredig en zo bewust mogelijk leven, werken, spreken, luisteren in gezamenlijke aandacht. Bewuste aandacht in ieder moment als permanente levensoefening.
Dan is de tijd gekomen dat de Israëlische moeder en de Palestijnse vrijheidsstrijder met elkaar als nieuwe vrienden naar hun eigen land gaan teneinde de hier verworven inzichten daar te delen en de innerlijke en uiterlijke vrede te helpen bevorderen. En mét hen, in de loop van vele jaren, duizenden Palestijnen, Israëliërs, Vietnamezen, Amerikanen, en tientallen andere nationaliteiten, van alle sociale klassen, overal ter wereld.

VRAGEN
Nu ik deze dagen, net als wij allen, het nieuws volg en de kranten lees, vraag ik me af:
Hoe zal het gaan met de Israëlische moeder?
Hoe zal het gaan met de Palestijnse vrijheidsstrijder?
Leven ze nog?
Hoe gaat het met hun vredeswerk nu?
Hebben ze de vrede in zichzelf blijvend kunnen koesteren en bewaren?
Hebben ze medestanders die de oorlog IN zichzelf hebben stopgezet teneinde de vrede voor anderen dichterbij te brengen?
En hoe leef ikzelf in mijn innerlijke wereld tijdens deze uiterlijke oorlog?
Kan ikzelf vredig en neutraal blijven?
Kunnen we onze innerlijke vrede bewaren te midden van uiterlijke oorlog?
En kunnen we onze innerlijke vrede laten vertellen wat we wel en niet moet zeggen en doen?
____________________________________________

PS.
Thich Nhat Hanh werd door Martin Luther King in 1967 voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. Het was in het midden van de 30 jaar lang durende oorlog in Vietnam waar Thich Nhat Hanh een neutrale politiek voerde met als doel vrede en verzoening van Noord- en Zuid-Vietnam.
Als gevolg van zijn neutrale, verzoenende en vredige houding en gedrag, werd hij permanent met de dood bedreigd, werden de door hem gestichte scholen en gemeenschappen meerdere keren gebombardeerd, en werd hij levenslang verbannen uit zijn vaderland door de toenmalige regering.
Hij werkte eerst in Amerika, ging hierna naar Frankrijk en begon zijn gemeenschap van geëngageerd Boeddhisme die tot op de dag van vandaag mindful en actief vredeswerk doet over de hele wereld en overal waar haarden van haat en geweld zijn.
Thich Nhat Hanh stierf in 2022 op 96-jarige leeftijd. Zijn mindfulness en vredeswerk wordt wereldwijd door miljoenen mensen voortgezet.

PS. 2.
Het wonderlijke blijft dat dit soort vredige ontwikkelingen en mensen zelden de kranten en de TV halen.
Alsof de media vrede buiten de deur willen houden?

Na de sportschool in het rustieke Delfgauw en de noodzakelijke koffie plus bij Kobus Kuch op de Beestenmarkt, fiets ik relaxed door de Breestraat en mijmer over wereldreizen, nieuwe Owee studentes in bovennavelige shirtjes, vrede op aarde en stel ik me de vraag wat nou echt belangrijk is in het leven.
Schuin voor mij op de stoep zie ik een man en twee vrouwen overleggend praten. Op het moment dat ik langs ze fiets, hoor ik de man vol overtuiging zeggen:
‘En ook hier weer: je moet je debiteurensysteem importeren. Dat is het belangrijkste.’

Inderdaad.
Het is wonderlijk dat het leven je altijd de antwoorden geeft die je nodig hebt.
Zolang je je levensvraag maar diep genoeg stelt.
Anders werkt het niet.

Op een gewone zaterdag loop ik gewoon te slenteren te midden van gewone mensen over een gewone markt door het gewone Delft. Dan zie ik een gewone Delftenaar achter zijn kraam zitten te puzzelen.
‘Zit je weer slapende rijk te worden, Rinus van Huyksloot?!’, roep ik luid.
Rinus kijkt op, schiet in de lach en loopt naar me toe. Dan zegt hij serieus :
‘Je hebt maar 1 leven. Dan kun je maar beter doen wat je leuk vindt’
Deze woorden komen rechtstreeks bij me binnen. Vooral omdat ik weet dat ze uitgesproken worden door iemand die weet wat het is om bijna niet meer te leven.

Rinus en ik kennen elkaar van de Werkgroep Prinsenhof Museum die ontstond na de alerte, Delft reddende actie van Brie van Klaveren waarbij we met 800 mensen demonstreerden op het Agathaplein tegen de slopende plannen van het Prinsenhof Museum van een niet-Delftse architect die niet helemaal begreep wat historisch erfgoed nou precies betekent.
Rinus was vele jaren lang Hoofd Facilitaire Dienst van het Prinsenhof Museum en deed hiernaast nog vele andere dingen. Rinus is DE grote kenner van het oudste stadsklooster van Nederland (Sint Agathaklooster uit het jaar 1400!) en tegenwoordig Prinsenhof Museum.
De leden van de Werkgroep kregen van Rinus rondleidingen binnen en buiten het gebouw en wat iedereen opviel was dat Rinus echt iedere steen, hoekje en gaatje van het gebouw als zijn broekzak kent en ook precies weet van wanneer en waarom dat deel daar toen is gebouwd.
Zo stelde Rinus zijn enorme kennis ten dienste van ons, de stad, de historie en van de respectvolle restauratie van het museum.

Inmiddels, na vele veelbewogen jaren, zit Rinus volkomen ‘chill’ achter zijn zaterdagse kraam, puzzelt, maakt grapjes, en spreekt iedereen die hiervoor open staat. En als hij in slaap valt is er altijd wel een toevallig voorbij komende Delftenaar die hem wakker roept : ‘Hee Rinus! Zit je weer slapende rijk te worden?!’
Eens te meer besef ik dat het ‘gewone’, dat een gewone zaterdag, gewoon slenteren, op een gewone markt, in het gewone Delft, helemaal niet bestaat.
Eens te meer besef ik dat een ‘gewone’ Delftenaar of een ‘gewoon’ mens ook niet bestaat.
Dat ‘gewoon’ absoluut uniek is.
En eenmalig is.
Absoluut eenmalig is.

Pas las ik in het plaveisel van het trottoir in Rotterdam het volgende :
‘De stap die u zet
Zet ‘m weloverwogen
Nooit zet u die weer.’

Ik stap weer op, Rinus en ik groeten elkaar vrolijk ten afscheid en terwijl ik doorslenter blijft die ene zin in me door echoën: ‘Je hebt maar 1 leven.’

Vandaag ben ik in Den Haag en zie Haagse Harry al vele jaren roepen wat Trump al veel eerder tegen Poetin en Netanyahu had moeten roepen: Kap Nâh!!
En vandaag worden er baby’s geboren in Gaza. In Oekraïne. In Soedan.
Ik probeer me de allereerste seconden en de allereerste indrukken in de aardse hel van het onschuldige, nieuw geboren, lieve mensje voor de geest te halen.
Het zijn deze allereerste indrukken die de rest van zijn/haar leven zullen bepalen.
Die alles zullen bepalen.

Hoe verloopt je leven als je geboren wordt in de hel?

Ik ken (te) veel jongeren die opgroeiden in oorlogsgebieden waar hun ouders met hen wanhopig vandaan vluchtten. En toen moesten ze hier in Nederland Franse grammatica leren van mij.
Wat is erger?
Dit is natuurlijk een wrang grapje, maar ik vertel hem toch even hier, aangezien deze opmerking vaak het ijs brak tussen mij en de gevluchte jongeren in mijn klas of als schoolcounselor in individuele gesprekken.
Een diep oorlogstrauma heeft zeven (7!) generaties nodig om te helen. Mits er in die tussentijd geen oorlog plaatsvindt, wat een illusie is.

Als de oorlog is afgelopen, begint de oorlog.

Na de wapenstilstand krijgen de verstopte innerlijke demonen de kans omhoog te komen. Dàt is de ergste oorlog: vluchten kan niet meer. Je kunt nooit vluchten voor je innerlijke demonen wanneer ze eenmaal bewust gemaakt zijn en gevoeld worden.
Ik heb iemand gekend die tien jaar jong was toen het bombardement op Rotterdam alles vernietigde wat hij kende en lief had. In 1953 hielp hij mee de drenkelingen in Zeeland op te vissen na de Watersnoodramp. Als jongetje begreep ik niet waarom die man zo weinig sprak, nooit blij was, saai was. En later begreep ik niet waarom hij zulk schadelijk gedrag vertoonde, voor zichzelf en zijn dierbaren. Tot ik de verhalen hoorde. En verstond.
En nóg later zag ik dat één generatie niet genoeg was om de psychische wonden te helen.
Het bombardement en de watersnoodramp waren nooit gestopt.

Als we ons lot onder ogen zien, ligt daar de kans op onze bevrijding.
Als we ons lot niet onder ogen zien, wordt het ons noodlot.

Stel,
je wordt in 1957 geboren in Koeweit.
Dan heb je nog geen weet van je latere lot.
Het lot beslist dan in 2025 dat je wordt gevraagd om gouverneur te worden van de hel in het vernietigde Gaza. Dat gebeurt op dit moment met Samir Hulileh.
Wat gaat hij doen?
Wat zou jij doen?

Sommige mensen dragen de meest onmogelijke levensopdracht op hun schouders en in hun ziel. Het lot is onontkoombaar. Soms zet het leven je volkomen schaakmat. Het is op dit onvermijdelijk noodzakelijke moment dat niet jij de keuze maakt, maar het leven jou bij de keel grijpt en de richting opduwt die je niet wilt en toch moet gaan.
Of je vandaag geboren wordt in Gaza.
Of je een bombardement meemaakt in 1940.
Of je aangewezen wordt tot gouverneur van de Hel.
Een scheiding, ontslag, ziekte, depressie, ongeluk, faillissement, overlijden van een dierbare.
Het lot beslist.
Hierna is de beslissing aan jou.
Jij beslist om van jouw levensweg je noodlot of je bevrijding te maken.
In het besef dat in iedere hel die jou bezoekt de hemel verstopt zit.

Ik wens Samir Hulileh de bevrijding toe waar wij allen al vele levens lang naar snakken.

Bespraken wij een paar dagen geleden de geboorte van Nederland van 19-23 juli 1572,
hier het vervolg met: De onafhankelijkheid van Nederland.

Wij werden onafhankelijk op 26 juli 1581.
Vandaag precies 444 jaar geleden.

We zweerden toen de Spaanse katholieke overheerser, Filips II, af met het Plakkaat van Verlatinghe, onze eerste eigen grondwet.
Later zijn delen van deze tekst ook opgenomen in de Franse grondwet na de Franse Revolutie van 1789 en in de Verenigde Staten in hun Declaration of Independance van 1776.
We waren onze tijd dus ver vooruit, als republiek (officieel vanaf 1588).
Koninkrijk werden we pas in 1815 nadat we de Fransen met hun Napoleon hadden verjaagd en hij de Slag bij Waterloo had verloren. Exit Napoleon.

Hier de vier belangrijkste passages van dit historische en destijds revolutionaire document.

1.
De onderdanen zijn niet door God geschapen om de vorst in alles wat hij beveelt onderdanig te zijn en hem als slaven te dienen. De vorst regeert bij de gratie van zijn onderdanen.

Anton Van Hooff:
‘Hier zeggen de opstellers expliciet dat er een pact bestaat tussen het volk in de Nederlanden en zijn voogd, Filips II. Het volk is niet op aarde voor de koning, maar andersom.’

2.
Als een vorst zijn plichten niet nakomt, maar, in plaats van zijn onderdanen te beschermen, hen probeert te onderdrukken als slaven, dan is hij geen vorst, maar een tiran. In dat geval mogen zijn onderdanen, na beraadslaging in de Staten-Generaal, hem afzweren en een andere leider kiezen.

Van Hooff:
‘Wij hebben het volste recht om Filips II na zijn slechte gedrag af te zetten, concluderen de Staten-Generaal hier. Dit is een sleutelpassage: voor die tijd was het afzetten van een koning ongekend.’

3.
Dit was in het bijzonder het gevolg van het feit dat hij, de koning, niet alleen de bevolking onderdrukte, maar zich bovendien schuldig maakte aan geloofsvervolging. Terwijl het volk juist altijd heeft gemeend dat men zich in dezen slechts tegenover God behoeft te verantwoorden.

Van Hooff:
‘De opstellers van het Plakkaat beroepen zich op een vrijheid van geweten. Slechts God heeft wat te zeggen over hoe zij denken. Tegenwoordig is gewetensvrijheid een belangrijk mensenrecht.

4.
Men zal in aangelegenheden betreffende de landsregering (…) niet meer het zegel van de Spaanse koning gebruiken. (…) Wij bevelen bovendien dat in geen enkele munt de naam, de titel of het wapen van de koning van Spanje geslagen zal worden. Alleen de muntslag en de vorm, die door ons vastgesteld zullen worden voor een nieuwe gouden en zilveren penning, mogen worden toegepast.

Van Hooff:
‘Met deze maatregelen verbanden de Staten-Generaal de Spaanse koning uit het dagelijkse leven. Het uitgeven van eigen munten en zegels zijn typische daden van een soevereine staat.’

Mijn suggestie :
We zouden 26 juli tot Nationale Feestdag kunnen uitroeien.
Onafhankelijkheidsdag !
Met jaarlijkse viering.

Mee eens?

GEFELICITEERD!
WIJ BESTAAN 453 JAAR!

We kunnen alleen weten wie we zijn
als we weten waar we vandaan komen.

Nederland is geboren van 19 – 23 juli 1572. Deze week precies 453 jaar geleden. De geboorte duurde vier lange dagen en nachten. Zware bevalling.
In het Augustijnenklooster in Dordrecht vond toen in opdracht van Willem van Oranje de belangrijkste vergadering in de Hollandse geschiedenis plaats:

DE EERSTE VRIJE STATENVERGADERING.

De vertegenwoordigers van de twaalf belangrijkste steden van Holland (niet van Nederland, maar van het huidige Noord – en Zuid-Holland, dat de rijkste en machtigste provincie was), die vertegenwoordigers kwamen toen bij elkaar om een nieuw land te stichten. Daarvoor moesten grondregels en wetten worden aangenomen om het nieuwe land vorm te geven.
Het Nederland zoals we dat nu kennen bestond namelijk nog niet. Dit gebied heette ‘de Nederlanden’, omdat het laag (=neder) land was, niet omdat het een apart land was.
Dit grondgebied was een deel van het Duitse Rijk (‘Ben ik van Duitsen bloed’) en werd geregeerd door de koning van Spanje (‘den koning van Hispanje heb ik altijd geëerd’).
Het is pas in deze periode dat het Nederlandse bewustzijn begint te dagen dat het mogelijk zou kunnen zijn om te streven naar onafhankelijkheid.
De hemeltergende Spaans-katholieke geweldsspiraal tegen andersdenkenden en andersgelovigen (protestanten, humanisten) die toen heerste kan men vergelijken met wat momenteel in Oekraïne gebeurt. Hele steden binnen ons grondgebied werden volledig verwoest, geplunderd en de inwoners vermoord.

In 1572 vond in enkele weken tijd het volgende geweld plaats:

MECHELEN
Grote belangrijke stad, totaal geplunderd, verwoest, bewoners vermoord.

Even later:
ZUTPHEN
Totaal geplunderd, verwoest, de duizenden lijken van de vermoorde inwoners werden door de Spanjaarden aan elkaar gebonden en in de IJssel gesmeten.

Weer even later:
NAARDEN
Totaal verwoest en geplunderd. De mannen werden bijeen gedreven in het stadhuis en dat werd in de fik gestoken. Alle in paniek wegrennende vrouwen en kinderen buiten werden vervolgens aan Spaanse speren geregen en op straat achter gelaten. Naar schatting hebben slechts zestig van de paar duizend inwoners deze genocide overleefd. Wekenlang durfde niemand meer in Naarden te komen. Het was een spookstad met honderden stinkende lijken overal verspreid op straat.
Naarden was het Marioepol van 1572. Niets meer, niets minder.

Weer even later in datzelfde jaar: BELEG VAN HAARLEM.
Duurt acht maanden. Tienduizend inwoners gestorven aan honger, ziekte en de alom tegenwoordige Pest, vijfduizend doden aan Spaanse zijde.

VLUCHTELINGENPROBLEEM
We hadden toen al een vluchtelingenprobleem, maar de andere kant op.
Van de anderhalf miljoen Nederlanders vluchtten tienduizenden naar het buitenland, omdat het hier levensgevaarlijk en onvoorstelbaar gewelddadig was.
Vergelijk Oekraïne, Syrië, Afghanistan, Gaza vandaag.
De geschiedenis herhaalt zich op andere plekken, maar met dezelfde principes: macht en geweld. Vaak met het geloof als excuus.
Midden in dit onvoorstelbare geweld, precies in deze periode, vindt de Eerste Vrije Statenvergadering plaats op initiatief van Willem van Oranje.
Een enorm moment!
De belangrijkste, totaal nieuwe en tot dan toe volkomen verboden grondregels die men, na heftige besprekingen, aannam voor dit unieke, nieuwe, kwetsbare land zijn:

1.
WE ZIJN EEN VRIJ EN ONAFHANKELIJK LAND

Woow!
Voor het eerst in de geschiedenis op dit grondgebied!
Vrij en onafhankelijk!
De Spaanse aanwezigheid, die tot deze gewelddadige bezetting en onderdrukking was uitgegroeid, moest verjaagd worden en we wilden de hele boel eindelijk zelf gaan bepalen en regeren. Dat deze strijd tot 1648 (Vrede van Munster, einde Tachtigjarige Oorlog) zou gaan duren, kon toen nog niemand bevroeden.
Men noemde het destijds ‘de Opstand’.

2.
IEDEREEN DIE HIER WOONT IS VRIJ OM TE GELOVEN WAT HIJ WIL GELOVEN

Voor ons zó normaal, hè? Maar dit hebben we niet aan onszelf te danken.
Deze vrijheid danken wij aan HÉN!
Heden ten dage dus een compleet normale zaak, maar als je in die tijd iets anders geloofde dan wat de koning geloofde dan ging je kop eraf. Dus was iedereen katholiek, omdat de koning katholiek was. En die kon het weten, want de koning was de vertegenwoordiger van God op Aarde, dus ja, daar ging je natuurlijk niet mee in discussie. Verboden terrein! Levensgevaarlijk!

3.
IEDEREEN DIE HIER WOONT IS VRIJ OM TE DENKEN EN ZEGGEN WAT HIJ WIL DENKEN EN ZEGGEN

Denk je even in hoe reusachtig dit destijds was en vandaag is!
Sta even stil.
Het gaat hier om volledige vrijheid van geweten en van meningsuiting.
Deze vrijheid houdt niet zozeer in dat je alles mag zeggen tegen je medeburgers (dat was nooit zo’n punt), maar het radicale van deze vrijheid van meningsuiting is dat je een andere mening mag hebben dan de koning.
Hiermee werd voor het eerst een aanval gedaan op de goddelijke almacht van de koning en het gaf meer recht tot zelfbeschikking aan het volk.
Een complete omwenteling die nog nergens eerder was vertoond!
Het buitenland keek ademloos toe wat die Hollanders hier flikten, totaal tegen de wil van het almachtige Spaanse koningschap in.
En niet te vergeten:
Spanje was toen het grootste en machtigste wereldrijk met onder zijn beheer het grootste deel van Europa, Zuid- en Midden Amerika, en delen van Azië. Het was een Rijk waar de zon nooit onderging.
Wat dachten die Hollanders met hun piepkleine grondgebiedje eigenlijk te bereiken?
En was dat niet volledig onmogelijk?
Vroeg ieder weldenkend mens zich af.

4.
IEDEREEN DIE HIER WOONT IS VRIJ OM TE ZIJN WIE HIJ IS EN WIE HIJ WIL ZIJN

Besef aub even wat hier staat.
Dit houdt namelijk in: volledige vrijheid van het individu.
Heden ten dage kun je dit grondprincipe ook doortrekken naar de gehele lhbti+ gemeenschap, de Black Lives matter, #Metoo, en alle andere bewegingen die strijden voor individuele vrijheid en gelijkwaardigheid.
De mensen die deze principes destijds hebben bedacht en ingevoerd waren hun tijd dus revolutionair ver vooruit! Al zullen ze de reikwijdte hiervan in hun tijd nog niet hebben kunnen voorzien, aangezien men bij het begrip rechten vooral dacht aan rechten voor rijke mannen en adel. En voordat katholieken en protestanten op een vredige manier met elkaar gingen praten duurde ook nog enkele eeuwen. Maar goed, het was een begin.
En wat voor begin!
Wij zijn de eerste democratie ter wereld die deze principes op deze manier hebben vastgelegd.
Later heeft de Franse Revolutie met hun ‘Déclaration des droits de l’homme et du citoyen’ (1789)
en ook de Amerikaanse ‘Declaration of Independance’ (1776) deze zelfde principes overgenomen van de besluiten die in Dordrecht ruim twee eeuwen eerder al waren genomen.
In 1572!
De plek waar deze belangrijkste vergadering in de Nederlandse geschiedenis plaatsvond is tegenwoordig gevestigd het museum ‘De Hof van Nederland’.
De principes die toen werden aangenomen, en waar onze huidige democratie op gebaseerd is, kun je lezen onder glasplaten in het museum.
Deze principes zijn zo immens belangrijk dat koning Willem Alexander op koningsdag 2015 dit museum persoonlijk heeft geopend in Dordrecht en de besluiten van 1572 opnieuw heeft bekrachtigd en ondertekend.
En in 2018 zijn de burgemeesters van die twaalf steden uit 1572 bij elkaar gekomen om de besluiten van toen te herdenken en ondertekenen.
Die twaalf steden zijn:
Alkmaar, Medemblik, Hoorn, Enkhuizen, Edam, Monnickendam, Haarlem, Leiden, Gorinchem, Gouda, Oudewater, Dordrecht.
Delft was er niet bij omdat het stadsbestuur nog geen besluit had genomen of het nu de Spaanse kant wilde kiezen of de kant van de Opstand van Willem van Oranje. Toen Delft deze keuze eenmaal had gemaakt, heeft het ook meteen de besluiten ondertekend.
En van 19 – 23 juli 2022 vierde men in 42 steden in Nederland, waaronder Delft, deze historische gebeurtenis die de geboorte van ons land markeert.
Waarom niet ons hele land uitbundig mee vierde is voor mij een volslagen raadsel en doet hevig tekort aan deze enorm belangrijke gebeurtenis.

TOT SLOT.
Wij moeten de mensen uit die tijd eeuwig dankbaar zijn voor wat zij toen met onvoorstelbare moed en heldere visie voor ons hebben gedaan en tot op de dag van vandaag voor ons betekenen. Vaak ten koste van hun eigen leven en gezin.
Want denk je eens in vandaag:
Wat zou er gebeurd zijn met ons grondgebied en met ons, en hoe zouden we NU leven, als die mensen destijds niet in verzet waren gekomen, deze heldhaftige acties niet hadden ondernomen, en deze besluiten niet hadden genomen en ingevoerd?

Vraag:
Wat doe jij vandaag, en in je hele leven, om deze democratische grondregels te beschermen in je spreken, luisteren, schrijven, handelen en in je omgang met anderen en ook met andersdenkenden? Wat past het beste bij jou?
Iets belangrijkers bestaat niet.

Ik wens ons allen wijsheid.

Engelen zijn vaak onzichtbaar voor het grote publiek, terwijl ze dagelijks wonderen verrichten op aarde voor hun medemensen in nood.
Een voorbeeld:
Yvonne is lerares Nederlands op de ISK in Delft, de Internationale Schakel Klas.
Ze is ook levensmentor, hoopbieder, knuffelgever, trooster, therapeut, coach, omhelzer, klassenmoeder, aai-over-de-boller, vertrouwenspersoon, corrigeerder, begrijper, voeler, luisteraar, richtingaanwijzer, gespreksvoerder, en kinderen-uit-ravijnen-haler.
En zoals hier op de foto: picknick organiseerder om haar verjaardag met ‘haar’ kinderen te vieren in de Delftse Hout.
Deze leerlingen komen uit: Syrië, Iran, Bulgarije, Pakistan, Eritrea, Oekraïne, Ethiopië.
Dit is de wereld van vandaag.
Dit lukt allemaal prima, zolang er goede vaders en moeders zijn, of mensen die een soortgelijke rol van levensmentor op zich nemen.
Ik snap dat niet iedereen dit kan.
Ik draag Yvonne, en dat wat zij universeel vertegenwoordigt, daarom voor voor de Nobelprijs voor de Vrede. Want echte, duurzame vrede komt niet voort uit economie, ideologieën of politiek, maar kan alleen voortkomen uit goed onderwijs door leraren die goed les geven, van kinderen houden, diepgaand zien wat deze kinderen nodig hebben, en weten hoe je echt contact met ze kan maken. Echt contact maken juist daar waar de problemen groot zijn.
De wereld heeft dus meer Yvonnes nodig.
Maar laten we bescheiden beginnen : Nobelprijs.

PS. 1.
Op de ISK komen vluchtelingenkinderen en kinderen van expats bij elkaar om twee jaar lang intensief Nederlands te leren en zich, ook via andere vakken, voor te bereiden op een vervolgopleiding, zoals VMBO, Havo, VWO of MBO, afhankelijk van de leeftijd.
De ISK in Delft is gevestigd aan de Juniusstraat.

PS. 2.
Deze kinderen zijn vaak komen lopen vanuit hun land naar Nederland. Velen ook met een boot over de Middellandse Zee. Wat ze daar, op zo’n jonge leeftijd, hebben meegemaakt valt met geen pen te beschrijven. Toch zijn ze hier, toch gaan ze naar school, toch leven ze door.

PS. 3.
– Sommige kinderen (12 – 17 jaar) wonen samen in een huis met begeleiding van Jeugdformaat.
– Anderen hebben een eigen studio aan de van Bleyswijckstraat waar ook studenten aan de TU wonen.
– In het AZC aan de Mozartlaan wonen alleen Oekraïners.
– In het Campanile hotel zitten ook AMV’ers, Alleenstaande Minderjarige Vreemdelingen.
Dit zijn kinderen die wachten op gezinshereniging.

PS. 4.
Wil je een idee krijgen van wat deze kinderen hebben meegemaakt dan is de film ‘Shadow Game’ een goede en heftige aanrader. Live gefilmd door de jongens zélf tijdens hun vlucht.

De homo = de mens (Latijn).
Onze voorouder was de homo neanderthalensis.
Die is uitgestorven.
Te dom.
Toen kwam : de homo sapiens.
Dit betekent : de denkende mens. Een mens begiftigd met intelligentie.
Wij, moderne 21e eeuwers, zijn dus allen homo sapiens. Ook een mens die zijn denken verkeerd gebruikt of de mens die de homo sapiens wil vernietigen is homo sapiens.

Nou bestaat er nóg een soort :
De homo politicus.
De homo politicus is 100% politicus, 100% van de tijd, zijn hele leven lang. Net zoals de homo sapiens 100% van de tijd een denkend (of piekerend) mens is, zijn hele leven lang.
Mark Rutte is geen homo sapiens.
Hij is homo politicus.
Altijd.
Ook thuis, op vakantie, in bed, op toilet,
op de fiets, enz.
Overal.

Stel:
Jij krijgt een nieuwe baan.
Jij, als homo sapiens, werkt je dan eerst nerveus in, want ja, je weet nog weinig, moet alles nog leren, vraagt overal hoe dit en dat nou in elkaar zit, en jij, de homo sapiens, loopt de eerste maanden van je nieuwe baan dolend, onzeker en enigszins radeloos door je nieuwe werkplek met onbekende collega’s naarstig op zoek naar houvast en zekerheid en bovendien onzeker over het feit of jouw nieuwe collega’s je wel zullen accepteren.
Het eerste jaar in de nieuwe baan moet door de homo sapiens worden doorgeworsteld. Pas daarna landt hij en kan hij goed functioneren.

De homo politicus doet dit anders.

Vanaf dag 1 is Mark Rutte in zijn nieuwe baan van secretaris-generaal van de NAVO volledig vertrouwd, gesetteld en helemaal op zijn plek alsof hij er zijn hele leven al werkt. Hij wekt zelfs de indruk dat hij er eerder was dan de NAVO en dat de NAVO daarna speciaal voor hem gemaakt is.

Edoch!

Dan, na slechts enkele maanden in zijn nieuwe baan, komt de allergrootste klus die een NAVO-baas op zijn bordje kan krijgen :
het organiseren van de NAVO-top met 45 staatshoofden, honderden ministers, ambassadeurs, adviseurs, 2000 journalisten, 27.000 politiemensen, en €183 miljoen euro aan beveiliging, wegomleggingen en de totale afsluiting van Den Haag.
De toekomst van Europa staat op het spel.
Kosten : €1 miljoen euro per minuut.

The whole world is watching.

Een gemiddelde homo sapiens zou dan nachtenlang zwetend wakker liggen, pillen slikken, en bibberend van de zenuwen zijn eerste woorden uitspreken bij de opening van de topconferentie.
Rutte niet.
Sterker, Rutte heeft het nooit meer naar zijn relaxte zin gehad in zijn leven als op deze top. Hij lacht, wrijft in zijn handen, stuurt enthousiaste sms’jes naar de machtigste mensen op aarde, is blij, ontspannen en geniet van ieder moment, iedere zin en iedere ontmoeting.
Hij bruist.
Hij doet niet liever.
Als een vis in het water = als een Rutte op de NAVO-top.
Mark speelt dit niet. Hij IS het.
Hij is niet alleen homo politicus, hij is homo politicus pur sang.
Hors catégorie.

De homo sapiens snapt dit niet, omdat hij hier niet aan kan tippen. Hij is teveel mens en dat zit in de weg. Mens zijn is lastig voor de homo sapiens, maar daar heeft de homo politicus dus geen last van.
Iedere homo sapiens wil daarom Mark Rutte zijn: barsten van de energie en het zelfvertrouwen, ook als hij 100 jaar oud is. Dat is namelijk nóg een kenmerk van de homo politicus : hij wordt niet ouder. De homo sapiens wél.

De wereld is onrechtvaardig verdeeld.
De ene homo is de andere niet.

We hebben afscheid moeten nemen van een bijzonder mens: Roel van der Kooi (82 jaar).
De ouders van Roel waren ooit, lang voordat ik geboren was, met hun kinderen per wals met een woonwagen erachteraan vanuit Groningen over de Afsluitdijk naar Nieuwe Niedorp gereden om huis en werk te vinden. Ze kwamen te wonen in de Sliksteeg waar wij ook woonden. Een buurtje waarin iedereen elkaar kende, groette en alles van elkaar wist. Het was er zo veilig dat niemand het woord veiligheid gebruikte.
De van der Kooien waren allemaal groot en sterk en dat maakte indruk op ons, de jongens van het dorp. Het was tenslotte de bedoeling dat wij dat ook ooit zouden worden: groot en sterk. Mijn vader, die alles wist tot aan mijn twaalfde jaar, zei alwetend: ‘De van der Kooien zijn zó sterk, ze ruiken helemaal sterk.
Sterk ruiken, wauw! Dan moet je wel héél sterk zijn, dacht ik sindsdien.
Ik meende dit hierna ook daadwerkelijk te kunnen ruiken als ik een van der Kooi op straat tegenkwam.

In onze puberteit en midden in onze uiterst veelbelovende voetbalcarrière als junioren werd Roel van der Kooi onze coach en elftalbegeleider. Een betere zet had de voetbalvereniging niet kunnen doen. Schot in de roos!
Roel was, behalve sterk, ook nog 1,99 meter lang, had een luide stem en een flinke baard. Dat was al een indrukwekkende binnenkomst!
We waren zestien jaar en de serieusheid voorbij. Roel reed ons in de weekenden in zijn busje van het Hoogheemraadschap door heel Westfriesland naar alle uitwedstrijden. Wij hielden van Roel en hij moet ook van ons hebben gehouden anders hou je zoiets niet vol met die zestienjarige ettertjes.
Dat zoiets niet altijd makkelijk is, toont het volgende verhaal.
In de jaren ’70 was er de oliecrisis onder het kabinet Den Uyl. Bezuinigingen. De autoloze zondag werd ingevoerd. Dus togen wij als juniorenelftal op onze stiekem opgevoerde brommers over de lege autoweg naar Graftdijk.
Het was november, koud, natte sneeuw, en we kwamen verkleumd aan op het terrein van onze gevreesde tegenstander. Die was echter zo vriendelijk geweest een kacheltje in onze kleedkamer te zetten, brandend en wel. Opgelucht legde ik mijn kletsnatte voetbalsokken op het kacheltje die hierop spontaan in de fik vlogen. Weg sokken. Iedereen de slappe lach en de wedstrijd moest nog beginnen tegen het altijd lastige Graftdijk. Wat doe je dan als resultaatgerichte mental coach?
Roel staat plechtig op, maant ons streng om stilte en zegt motiverend:
‘Jongens, denk erom! Niet meer dan 10 – 0 verliezen vandaag!’
En dat lukte. We waren tot op het bot gemotiveerd en verloren met precies 9 – 0.
Opdracht volbracht. Iedereen blij. Coach tevreden.

Nu de kernvraag. Want waar gaat het nu echt om?
Welke man is in staat jongens die los willen gaan goed te begeleiden?
In het geval van Roel was er sprake van een unieke combinatie van factoren.
Ten eerste hield hij van voetbal.
Ten tweede was hij op en top verenigingsmens.
Ten derde nam hij zijn verantwoordelijkheid.
Ten vierde kon je enorm met hem lachen.
En ten vijfde bezat hij iets unieks: een warm hart.

Tijdens zijn afscheid als coach mocht ik een speech voor Roel houden. Ik deed mijn best en ons elftal overlaadde hem met dankbare cadeaus. Met als topper een grote door mijn broer Niko gemaakte en ingelijste foto die de jaren daarna in de voetbalkantine zou hangen. (zie foto hieronder). Bij die uitreiking zagen wij, jonge voetballertjes, iets nieuws. Dat moment zijn we nooit meer vergeten.
Daar stond hij. Roel. Onze prachtcoach, sterke vent, twee meter lang, grote baard, luide stem, alleskunner. Onze vader in de voetbalweekenden. We zagen dit:
Roel had tranen in zijn ogen. Ontroering. Stilte. Prachtmoment!
Roel, op dat moment werd je onsterfelijk. En de beste. Niet met voetbal, wél als mens. De perfecte les voor zestienjarige pubers. En een wijze les om een leven lang nooit meer te vergeten.

Wat ik ook nooit meer vergeet is het volgende. Niko en ik staan met Roels vrouw Ita om het sterfbed van Roel. Roel kon al een paar jaar nauwelijks meer praten als gevolg van een ernstig ongeluk. Hij kon de woorden niet meer vinden. Hooguit nog Ja of Nee. Maar plotseling, terwijl Niko en ik dit voorval aan de stille Roel vertelden, zagen we dat hij iets wilde zeggen. Hij worstelde, kneep in onze handen en riep vanaf zijn sterfbed net als toen in de kleedkamer: 9 – 0!!
Een intenser huilend en lachend moment heb ik nooit ervaren in mijn leven.

Rust in vrede, topcoach en prachtmens.
Wat geweldig dat je er was voor ons.
Bedankt!

,