Auteur: Dick Stammes

Hij vroeg mij enige verhalen te vertellen over de invloed van beeldvorming voor een gezelschap van Marketeers. Mensen, zeg maar.
En ik vertel:
“Als je ( = we, jij, ik) een tekst leest, of naar iemand kijkt of naar iemand luistert, let er dan eens op hoe snel je vergelijkt, oordeelt, of slechts de bevestiging zoekt van je eigen mening.
Merk dan op dat als je dit doet, je vooral met jezelf bezig bent en geen nieuwe inzichten binnen laat komen bij je.
Dit geldt voor 99% van de keren dat je een tekst leest, naar iemand kijkt, naar iemand luistert.
Je leest niet, je kijkt niet, je luistert niet.
Je vergelijkt en je zoekt bevestiging van je eigen gelijk. Op basis hiervan oordeel je.
Over de ander.
Zonder dat je in de gaten hebt wat je nou precies aan het doen bent tijdens dat zogenaamde lezen, kijken en luisteren.
Echter, wanneer je met volledige aandacht leest, kijkt, luistert, dan vallen alle oordelen en vergelijkingen weg. Pas dan kun je écht lezen, écht kijken, écht horen.
En het is pas dan dat je van iemand houdt.
We hebben geen echte aandacht voor de ander, dus hebben we niet lief.

De vraag is:
Kunnen we leeg lezen?
Kunnen we leeg kijken?
Kunnen we leeg luisteren?”

Terwijl ik deze tekst voorlees voor hem en de groep, kijkt hij scrollend geboeid in zijn telefoon met vele berichtjes. Wanneer ik ben uitgesproken, klapt hij zijn mobieltje dicht en spreekt plechtig en professioneel de volgende woorden: ‘Aandacht is het nieuwe goud.’

Want het dient gezegd:
van marketing weet hij alles.

Écht alles!

DE AARDE EN WIJ

Als je van iemand houdt
dan wil je zorg dragen voor die persoon.
Op de manier zoals je van jezelf houdt
en zorg draagt voor jezelf.

Deze zelfde liefdesrelatie kunnen we hebben met de aarde.
En zorg dragen voor haar.

Alsof zij jou is.
Alsof jij de aarde bent.

Hetgeen altijd het geval is.

JE HEBT NIETS

Wanneer je beseft dat je niemand kunt hebben.

Wanneer je beseft dat je niets kunt vasthouden.

Dan heb je het hele leven.

Fijne dag, chers amis!
Maak er wat van.

Ik sta te wachten op de Koepooortplaats, het hop-on hop-off parkeerterrein voor touringcars achter het Hampshire Hotel.
Een grote zwarte bus komt aangereden met daarop de magische letters:

FEYENOORD

Een deur gaat open en eruit stuitert een voetbal. Hier achteraan tuimelen 11 in trainingspak geklede Amerikaanse jongens van 10 jaar die allen slechts 1 doel hebben:
de verovering van de bal!

Honger.

Eén jongen wint en wipt de bal omhoog, tikjes op de wreef, knie, hoofd en schouder. Daarna schept hij hem naar een andere gretige eter en zo ontstaat een stil samenspel op het harde beton.

Tik tak tok tok tak tik.

Inmiddels zijn ook de ouders en begeleiders uit de bus gestapt om een historische rondleiding van me te krijgen. Hun talentvolle zonen lopen stage bij de Rotterdamse club.
Vlak voordat ik wil beginnen merkt een vader op dat de bal eerst terug in de bus moet.
Elf teleurgestelde gezichten kijken machteloos smachtend het verdwijnende kleinood na.
Lopend naar het centrum en tussen de historische bezienswaardigheden door beantwoorden de jongens enthousiast mijn vragen over wie de beste voetballer van de wereld is (Ronaldo! Messi!), welke de beste club is (Barcelona! Liverpool!), wie zondag gaat winnen (Not Ajax!), enz. enz.
Eén klaterende waterval van betoverende namen, woorden en helden. Het andere leven is slechts een onbelangrijke pauze tussen twee voetbalmomenten.

Honger.

Tussendoor vertel ik mijn spannendste en wreedste oorlog-, martel-, bloed-, moord- en doodslagverhalen teneinde zo lang mogelijk hun aandacht vast te houden.
Bij Het Steen, de oude gevangenis, word ik de beul, haal een tienjarige middeleeuwse, praatjesmakende misdadiger naar voren en vraag aan zijn toekijkende ouders:

‘Do I have your permission to torture your son?’
‘YES, PLEASE!’, roepen ze blij in koor.

Ademloos volgen de jonge getuigen de meedogenloze marteling waarbij het slachtoffer opvallend verrukt is door alle aandacht die hem nu ten deel valt.
Na alle bevredigende straffen en pijn lopen we terug naar de parkeerplaats waar één jongen direct de bus in rent en eruit stormt met het verloren sieraad.

Gejuich!

Binnen 1 tel, 11 jongens, 10 jaar, 1 bal, samengebald in door niets en niemand opgelegde of aangeleerde concentratie en overgave.
Wanneer ik na het afscheid wegloop hoor ik achter me alleen nog maar stilte en in die stilte het zachte tikken van de bal op het harde beton.

Tik tak tok tok tik tak

Een vaderlijke stem roept: ‘Come on, boys, enough, let’s go!’
Een jongen smeekt: ‘Oh, please, dad, just five more minutes!’

Een eeuwenoude zilveren traan daalt af naar mijn wang, valt zacht in mijn fluwelen juwelenkistje en fluistert:

Honger,
onstilbare honger,
is de mooiste eeuwige liefde die bestaat.

Laat het nooit stoppen.

Laten we dan even lachen om de volgende optelsom :

Trump + Netanyahu + Hamas = Vrede.

En laten we de elementen van de optelsom eens apart beschouwen en kijken of het eindresultaat (Vrede) realistisch is. Oftewel : klopt deze optelsom? De hele wereld hoopt hierop, dus is dit een onderzoek waard. Waarop is onze hoop eigenlijk gebaseerd?

1.
WIE IS TRUMP?
Trump is een bewezen
– Pathologische leugenaar.
Dit is een ongeneeslijke psychiatrische ziekte die ervoor zorgt dat Donald niet anders kan dan liegen en er zélf van overtuigd is dat hij de waarheid spreekt en feiten benoemt.
We hebben hier dus te maken met zowel de ziekte als de ontkenning van zijn ziekte door Trump (en door een paar honderd miljoen van zijn aanhangers).

Trump is een bewezen
– Narcist.
Dit houdt in dat het de echte drijfveer van Trump is om bewonderd te worden.
Dit narcisme is een psychisch verdedigingsmechanisme dat als doel heeft om de angst en pijn die hieronder liggen verborgen te houden.
Bewonder of bevestig je de narcist niet, of je gaat tegen hem in, dan voelt de narcist zich dermate bedreigd dat hij jou kapot wil maken, zodat je geen bedreiging meer voor hem bent.
De narcist voelt zich voortdurend bedreigd en al zijn gedrag en woorden zijn erop gericht kritiek te vermijden en bewondering te oogsten. Ten koste van alles en iedereen.
En hij ontkent dit.

Trump is een bewezen
– Fascist.
Een fascist is geobsedeerd door macht en wil zich alle macht toeëigenen. Ook hier weer: ten koste van alles en iedereen, desnoods van de hele planeet. Wie anders is, denkt en doet dan de fascist, moet weg of dood. Vindt de fascist.

Samengevat :
Trump is niet uit op vrede.
Hij is uit op bewondering voor zichzelf, ten koste van alles en iedereen.
Wanneer de hele wereld hem bewondert dan pas voelt hij zich veilig. Tot die tijd leeft hij in een permanente angst en onzekerheid die verscholen liggen onder bovengenoemde maskers.

2.
WIE IS NETANYAHU?
Netanyahu bedrijft politiek op basis van zijn bewezen
– Grootheidswaanzin
Bibi wil een Groot Israël, inclusief Gaza, de Westbank (het Bijbelse Judea en Samaria), en de Golanhoogvlakten (alle veroverd door Israël in 1967 tijdens de Zesdaagse Oorlog).
Netanyahu is niet uit op vrede, maar, zoals hij zelf in vertrouwen in een documentaire over zijn corruptie heeft gezegd : ‘Ik probeer het Arabische vuur eronder te houden met allerlei trucjes, want vrede met een Arabier is onmogelijk.’ Aldus de premier van Israël.

Netanyahu is tevens bezeten door
– Haat
De genocide op ruim 60.000 Palestijnen komt voort uit de diepe haat van Netanyahu en zijn extreem-rechtse kabinet.

Samengevat :
Net als Trump probeert Bibi zijn levensangst te ontkennen en overcompenseert dit met een grootheidswaanzin ten koste van alles en iedereen.
Netanyahu is niet uit op vrede.
Hij is uit op een Groot Israël, zodat hij zichzelf veilig voelt, zodat hij niet meer bang is.
Angst is zijn echte drijfveer.
En hij ontkent dit.

3.
WIE IS HAMAS?
Hamas en zijn Terroristen lijden aan bewezen
– Vernietigingsdrang.
Het is aangetoond dat als mensen langere tijd in oorlog strijden dat ze verslaafd kunnen raken aan de adrenaline die vrijkomt en die leidt tot vergroting van het geweld dat ze beweren te bestrijden.
Dit geweld kent geen grenzen.
Het is om deze reden dat Hamas niet alleen uit is op de vernietiging van Israël en alle joden ter wereld, maar ook uit is op de vernietiging van het Palestijnse volk dat het beweert te beschermen.
Hamas is zijn eigen grootste vijand.
Alles wat Hamas aanraakt verandert ter plekke in geweld, dood en verderf, inclusief Hamas zélf.

Hamas lijdt tevens chronisch aan bewezen
– Haat.
De poging tot genocide van 7 oktober 2023 op onschuldige burgers in Israël komt voort uit de diepe haat die ongeneeslijk voortwoekert in iedere Hamas terrorist.

Samengevat :
Hamas is niet uit op vrede.
Hamas is uit op de vernietiging van Israël, de vernietiging van het Palestijnse volk, en de vernietiging van zichzelf, terwijl ze beweren te strijden voor de rechten van de Palestijnen.
Alledrie de elementen van de optelsom (Trump, Netanyahu, Hamas) zijn de gevangenen van hun psychische ziektes, angsten en diepgewortelde trauma’s die ze ontkennen.
In alledrie overheerst de destructie.
En alledrie zorgen ze voor de moord en zelfmoord van zichzelf en de zaak waarvoor ze beweren te strijden.

CONCLUSIE
We zijn hier getuige van één grote, jarenlange moord en zelfmoord van drie moordenaars en zelfmoordenaars die honderden miljoenen mensen meeslepen in hun onvermijdelijke zelfmoordval.
Deze drie elementen (‘mensen’) streven niet naar vrede.
Zij streven alledrie hetzelfde doel na: Zelfmoord.
De zelfmoord is wat hen diepgaand verbindt.
Zij streven exact hetzelfde doel na als de ander, terwijl ze beweren het tegenovergestelde te doen.
Ze beweren te streven naar leven, terwijl ze in werkelijkheid streven naar dood.
En ze zien het niet.

Na dit onderzoek stel ik daarom de optelsom even bij:

Trump + Netanyahu + Hamas = Zelfmoord.

De zelfmoord betreft in dit geval zowel de personen als hun bevolking én hun land.

We zijn hier getuige van de vernietiging van hele samenlevingen, waar de ontkende trauma’s, de haat en de destructie van de leiders zich nu als een grenzeloze, giftige epidemie ook in de hoofden van de bevolking heeft genesteld.

Hier valt weinig meer te lachen.
Laat staan te hopen op vrede.

7 oktober 2023. Kibboets Be’eri.
108 vermoorde mensen, kinderen ook.

In kibboets Be’eri, op de rand van de Gazastrook, woonde en werkte ik in 1975 en ’76, op m’n 18e en 19e jaar, met mensen die in 2023 vermoord zijn.
Ik werd smoorverliefd op een lief en beeldschoon Israëlisch meisje dat woonde in deze kibboets Be’eri. Samen wandelden we door Gaza en door de kibboets.
Leeft ze nog?
Bij het lezen over deze slachting in de Volkskrant van 11 oktober 2023 wordt mijn walging, misselijkheid en verdriet nog veel intenser dan het de afgelopen dagen al was. De nabijheid van de ervaring komt nóg dichterbij en is bijna onhanteerbaar.
Ik vraag me af:
Als ikzelf nu al zo onwel, misselijk en verdrietig ben, door de emotionele link met ontmoetingen en verliefdheden van bijna een halve eeuw geleden, hoe leef en voel je je dan als je dit bloedbad als inwoner van kibboets Be’eri vandaag werkelijk aan den lijve ondervindt?
Of als je kind is afgeslacht?

DRIE MAANDEN RETRAITE
Mijn gedachten gaan vandaag terug naar gebeurtenissen in 1999.
Ik verblijf drie maanden lang in de Zen-Boeddhistische gemeenschap in Zuid-Frankrijk, Plum Village, van de Vietnamese Zen-meester, vredeswerker, en de ‘vader van mindfulness’, Thich Nhat Hanh.
Enkele professioneel geschoolde monniken en begeleiders voeren helende gesprekken en doen inzichtgevende meditaties en oefeningen met Vietnamezen en Amerikanen, met Israëliërs en Palestijnen. En met ons. (Want wij allen waren in oorlog met onszelf in die tijd).
We zijn er getuige van dat een Israëlische moeder en een Palestijnse vrijheidsstrijder met elkaar in gesprek gaan.
Zij is/was moeder van twee jongens van 13 en 14 jaar oud. Ze vond haar zoons dood in een grot waar hun hoofden met stenen in elkaar waren gebeukt door Palestijnen op de Westbank.
Hij zit in een rolstoel. Zijn benen werden eraf geschoten door Israëlische soldaten toen hij zijn huis verliet.
Zoveel pijn, zoveel haat, zoveel woede, zoveel angst, zoveel wanhoop.

De Israëlische moeder vertelt :
‘Ik besef dat als ik me laat meeslepen door mijn haat, woede en emoties dat ik dan de oorlog voortzet in mezelf. Maar de oorlog MOET stoppen. En ik kan de oorlog alleen stoppen IN mezelf. Hierbij heb ik jullie hulp nodig en daarom ben ik hier.’

De Palestijnse vrijheidsstrijder zegt :
‘De Israëlische bezetting MOET stoppen. Ik besef echter dat de uiterlijke oorlog en bezetting nu bezit heeft genomen van mijn innerlijk, van mijn hoofd, hart en buik. Ik wil dat de oorlog stopt, maar ik kan de oorlog alleen stoppen IN mezelf. Die vrede wil ik hier vinden. Met als doel om samen met Israëliërs en Palestijnen vredeswerk te gaan doen op de manier zoals ik het hier leer.
Het is een lange weg, heel lang, maar ik zie dat het de enig mogelijke weg en de enige oplossing is voor dit eeuwenlange geweld. Zowel de oorlog als de vrede beginnen en eindigen IN onszelf, dus dit is de plek om naartoe te gaan. Hier, nu, in mij.’

Minutenlang zwijgt iedereen stil en emotioneel, terwijl we in volledige aandacht betrokken zijn bij deze mensen en hun verhalen.
Hierna volgen enkele maanden van gesprekken, meditaties, oefeningen, en vredig en zo bewust mogelijk leven, werken, spreken, luisteren in gezamenlijke aandacht. Bewuste aandacht in ieder moment als permanente levensoefening.
Dan is de tijd gekomen dat de Israëlische moeder en de Palestijnse vrijheidsstrijder met elkaar als nieuwe vrienden naar hun eigen land gaan teneinde de hier verworven inzichten daar te delen en de innerlijke en uiterlijke vrede te helpen bevorderen. En mét hen, in de loop van vele jaren, duizenden Palestijnen, Israëliërs, Vietnamezen, Amerikanen, en tientallen andere nationaliteiten, van alle sociale klassen, overal ter wereld.

VRAGEN
Nu ik deze dagen, net als wij allen, het nieuws volg en de kranten lees, vraag ik me af:
Hoe zal het gaan met de Israëlische moeder?
Hoe zal het gaan met de Palestijnse vrijheidsstrijder?
Leven ze nog?
Hoe gaat het met hun vredeswerk nu?
Hebben ze de vrede in zichzelf blijvend kunnen koesteren en bewaren?
Hebben ze medestanders die de oorlog IN zichzelf hebben stopgezet teneinde de vrede voor anderen dichterbij te brengen?
En hoe leef ikzelf in mijn innerlijke wereld tijdens deze uiterlijke oorlog?
Kan ikzelf vredig en neutraal blijven?
Kunnen we onze innerlijke vrede bewaren te midden van uiterlijke oorlog?
En kunnen we onze innerlijke vrede laten vertellen wat we wel en niet moet zeggen en doen?
____________________________________________

PS.
Thich Nhat Hanh werd door Martin Luther King in 1967 voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. Het was in het midden van de 30 jaar lang durende oorlog in Vietnam waar Thich Nhat Hanh een neutrale politiek voerde met als doel vrede en verzoening van Noord- en Zuid-Vietnam.
Als gevolg van zijn neutrale, verzoenende en vredige houding en gedrag, werd hij permanent met de dood bedreigd, werden de door hem gestichte scholen en gemeenschappen meerdere keren gebombardeerd, en werd hij levenslang verbannen uit zijn vaderland door de toenmalige regering.
Hij werkte eerst in Amerika, ging hierna naar Frankrijk en begon zijn gemeenschap van geëngageerd Boeddhisme die tot op de dag van vandaag mindful en actief vredeswerk doet over de hele wereld en overal waar haarden van haat en geweld zijn.
Thich Nhat Hanh stierf in 2022 op 96-jarige leeftijd. Zijn mindfulness en vredeswerk wordt wereldwijd door miljoenen mensen voortgezet.

PS. 2.
Het wonderlijke blijft dat dit soort vredige ontwikkelingen en mensen zelden de kranten en de TV halen.
Alsof de media vrede buiten de deur willen houden?

Na de sportschool in het rustieke Delfgauw en de noodzakelijke koffie plus bij Kobus Kuch op de Beestenmarkt, fiets ik relaxed door de Breestraat en mijmer over wereldreizen, nieuwe Owee studentes in bovennavelige shirtjes, vrede op aarde en stel ik me de vraag wat nou echt belangrijk is in het leven.
Schuin voor mij op de stoep zie ik een man en twee vrouwen overleggend praten. Op het moment dat ik langs ze fiets, hoor ik de man vol overtuiging zeggen:
‘En ook hier weer: je moet je debiteurensysteem importeren. Dat is het belangrijkste.’

Inderdaad.
Het is wonderlijk dat het leven je altijd de antwoorden geeft die je nodig hebt.
Zolang je je levensvraag maar diep genoeg stelt.
Anders werkt het niet.

Op een gewone zaterdag loop ik gewoon te slenteren te midden van gewone mensen over een gewone markt door het gewone Delft. Dan zie ik een gewone Delftenaar achter zijn kraam zitten te puzzelen.
‘Zit je weer slapende rijk te worden, Rinus van Huyksloot?!’, roep ik luid.
Rinus kijkt op, schiet in de lach en loopt naar me toe. Dan zegt hij serieus :
‘Je hebt maar 1 leven. Dan kun je maar beter doen wat je leuk vindt’
Deze woorden komen rechtstreeks bij me binnen. Vooral omdat ik weet dat ze uitgesproken worden door iemand die weet wat het is om bijna niet meer te leven.

Rinus en ik kennen elkaar van de Werkgroep Prinsenhof Museum die ontstond na de alerte, Delft reddende actie van Brie van Klaveren waarbij we met 800 mensen demonstreerden op het Agathaplein tegen de slopende plannen van het Prinsenhof Museum van een niet-Delftse architect die niet helemaal begreep wat historisch erfgoed nou precies betekent.
Rinus was vele jaren lang Hoofd Facilitaire Dienst van het Prinsenhof Museum en deed hiernaast nog vele andere dingen. Rinus is DE grote kenner van het oudste stadsklooster van Nederland (Sint Agathaklooster uit het jaar 1400!) en tegenwoordig Prinsenhof Museum.
De leden van de Werkgroep kregen van Rinus rondleidingen binnen en buiten het gebouw en wat iedereen opviel was dat Rinus echt iedere steen, hoekje en gaatje van het gebouw als zijn broekzak kent en ook precies weet van wanneer en waarom dat deel daar toen is gebouwd.
Zo stelde Rinus zijn enorme kennis ten dienste van ons, de stad, de historie en van de respectvolle restauratie van het museum.

Inmiddels, na vele veelbewogen jaren, zit Rinus volkomen ‘chill’ achter zijn zaterdagse kraam, puzzelt, maakt grapjes, en spreekt iedereen die hiervoor open staat. En als hij in slaap valt is er altijd wel een toevallig voorbij komende Delftenaar die hem wakker roept : ‘Hee Rinus! Zit je weer slapende rijk te worden?!’
Eens te meer besef ik dat het ‘gewone’, dat een gewone zaterdag, gewoon slenteren, op een gewone markt, in het gewone Delft, helemaal niet bestaat.
Eens te meer besef ik dat een ‘gewone’ Delftenaar of een ‘gewoon’ mens ook niet bestaat.
Dat ‘gewoon’ absoluut uniek is.
En eenmalig is.
Absoluut eenmalig is.

Pas las ik in het plaveisel van het trottoir in Rotterdam het volgende :
‘De stap die u zet
Zet ‘m weloverwogen
Nooit zet u die weer.’

Ik stap weer op, Rinus en ik groeten elkaar vrolijk ten afscheid en terwijl ik doorslenter blijft die ene zin in me door echoën: ‘Je hebt maar 1 leven.’

Vandaag ben ik in Den Haag en zie Haagse Harry al vele jaren roepen wat Trump al veel eerder tegen Poetin en Netanyahu had moeten roepen: Kap Nâh!!
En vandaag worden er baby’s geboren in Gaza. In Oekraïne. In Soedan.
Ik probeer me de allereerste seconden en de allereerste indrukken in de aardse hel van het onschuldige, nieuw geboren, lieve mensje voor de geest te halen.
Het zijn deze allereerste indrukken die de rest van zijn/haar leven zullen bepalen.
Die alles zullen bepalen.

Hoe verloopt je leven als je geboren wordt in de hel?

Ik ken (te) veel jongeren die opgroeiden in oorlogsgebieden waar hun ouders met hen wanhopig vandaan vluchtten. En toen moesten ze hier in Nederland Franse grammatica leren van mij.
Wat is erger?
Dit is natuurlijk een wrang grapje, maar ik vertel hem toch even hier, aangezien deze opmerking vaak het ijs brak tussen mij en de gevluchte jongeren in mijn klas of als schoolcounselor in individuele gesprekken.
Een diep oorlogstrauma heeft zeven (7!) generaties nodig om te helen. Mits er in die tussentijd geen oorlog plaatsvindt, wat een illusie is.

Als de oorlog is afgelopen, begint de oorlog.

Na de wapenstilstand krijgen de verstopte innerlijke demonen de kans omhoog te komen. Dàt is de ergste oorlog: vluchten kan niet meer. Je kunt nooit vluchten voor je innerlijke demonen wanneer ze eenmaal bewust gemaakt zijn en gevoeld worden.
Ik heb iemand gekend die tien jaar jong was toen het bombardement op Rotterdam alles vernietigde wat hij kende en lief had. In 1953 hielp hij mee de drenkelingen in Zeeland op te vissen na de Watersnoodramp. Als jongetje begreep ik niet waarom die man zo weinig sprak, nooit blij was, saai was. En later begreep ik niet waarom hij zulk schadelijk gedrag vertoonde, voor zichzelf en zijn dierbaren. Tot ik de verhalen hoorde. En verstond.
En nóg later zag ik dat één generatie niet genoeg was om de psychische wonden te helen.
Het bombardement en de watersnoodramp waren nooit gestopt.

Als we ons lot onder ogen zien, ligt daar de kans op onze bevrijding.
Als we ons lot niet onder ogen zien, wordt het ons noodlot.

Stel,
je wordt in 1957 geboren in Koeweit.
Dan heb je nog geen weet van je latere lot.
Het lot beslist dan in 2025 dat je wordt gevraagd om gouverneur te worden van de hel in het vernietigde Gaza. Dat gebeurt op dit moment met Samir Hulileh.
Wat gaat hij doen?
Wat zou jij doen?

Sommige mensen dragen de meest onmogelijke levensopdracht op hun schouders en in hun ziel. Het lot is onontkoombaar. Soms zet het leven je volkomen schaakmat. Het is op dit onvermijdelijk noodzakelijke moment dat niet jij de keuze maakt, maar het leven jou bij de keel grijpt en de richting opduwt die je niet wilt en toch moet gaan.
Of je vandaag geboren wordt in Gaza.
Of je een bombardement meemaakt in 1940.
Of je aangewezen wordt tot gouverneur van de Hel.
Een scheiding, ontslag, ziekte, depressie, ongeluk, faillissement, overlijden van een dierbare.
Het lot beslist.
Hierna is de beslissing aan jou.
Jij beslist om van jouw levensweg je noodlot of je bevrijding te maken.
In het besef dat in iedere hel die jou bezoekt de hemel verstopt zit.

Ik wens Samir Hulileh de bevrijding toe waar wij allen al vele levens lang naar snakken.

Bespraken wij een paar dagen geleden de geboorte van Nederland van 19-23 juli 1572,
hier het vervolg met: De onafhankelijkheid van Nederland.

Wij werden onafhankelijk op 26 juli 1581.
Vandaag precies 444 jaar geleden.

We zweerden toen de Spaanse katholieke overheerser, Filips II, af met het Plakkaat van Verlatinghe, onze eerste eigen grondwet.
Later zijn delen van deze tekst ook opgenomen in de Franse grondwet na de Franse Revolutie van 1789 en in de Verenigde Staten in hun Declaration of Independance van 1776.
We waren onze tijd dus ver vooruit, als republiek (officieel vanaf 1588).
Koninkrijk werden we pas in 1815 nadat we de Fransen met hun Napoleon hadden verjaagd en hij de Slag bij Waterloo had verloren. Exit Napoleon.

Hier de vier belangrijkste passages van dit historische en destijds revolutionaire document.

1.
De onderdanen zijn niet door God geschapen om de vorst in alles wat hij beveelt onderdanig te zijn en hem als slaven te dienen. De vorst regeert bij de gratie van zijn onderdanen.

Anton Van Hooff:
‘Hier zeggen de opstellers expliciet dat er een pact bestaat tussen het volk in de Nederlanden en zijn voogd, Filips II. Het volk is niet op aarde voor de koning, maar andersom.’

2.
Als een vorst zijn plichten niet nakomt, maar, in plaats van zijn onderdanen te beschermen, hen probeert te onderdrukken als slaven, dan is hij geen vorst, maar een tiran. In dat geval mogen zijn onderdanen, na beraadslaging in de Staten-Generaal, hem afzweren en een andere leider kiezen.

Van Hooff:
‘Wij hebben het volste recht om Filips II na zijn slechte gedrag af te zetten, concluderen de Staten-Generaal hier. Dit is een sleutelpassage: voor die tijd was het afzetten van een koning ongekend.’

3.
Dit was in het bijzonder het gevolg van het feit dat hij, de koning, niet alleen de bevolking onderdrukte, maar zich bovendien schuldig maakte aan geloofsvervolging. Terwijl het volk juist altijd heeft gemeend dat men zich in dezen slechts tegenover God behoeft te verantwoorden.

Van Hooff:
‘De opstellers van het Plakkaat beroepen zich op een vrijheid van geweten. Slechts God heeft wat te zeggen over hoe zij denken. Tegenwoordig is gewetensvrijheid een belangrijk mensenrecht.

4.
Men zal in aangelegenheden betreffende de landsregering (…) niet meer het zegel van de Spaanse koning gebruiken. (…) Wij bevelen bovendien dat in geen enkele munt de naam, de titel of het wapen van de koning van Spanje geslagen zal worden. Alleen de muntslag en de vorm, die door ons vastgesteld zullen worden voor een nieuwe gouden en zilveren penning, mogen worden toegepast.

Van Hooff:
‘Met deze maatregelen verbanden de Staten-Generaal de Spaanse koning uit het dagelijkse leven. Het uitgeven van eigen munten en zegels zijn typische daden van een soevereine staat.’

Mijn suggestie :
We zouden 26 juli tot Nationale Feestdag kunnen uitroeien.
Onafhankelijkheidsdag !
Met jaarlijkse viering.

Mee eens?