Als je niet kunt leiden
en
niet kunt volgen.

Wat doe je dan?

Ik groeide samen op.
In een gezin en in een dorp.
Ik liep op school.
Kluste in de fietsenfabriek van mijn vader.
Was voetballer en lid van de voetbalclub.

Dorpjes binnen een dorp.
In Nieuwe Niedorp.

Na het eindexamen ging ik met een lief vriendinnetje van de middelbare school naar een ander dorp: Mashabei Sa’de, een kibboets in de Negev-woestijn, Israël.
Hierna maakte ik me los van mijn verleden en ging alleen verder naar kibboets Be’eri. Het dorp op de rand van de Gaza-strook waar ik verliefd werd op het mooiste meisje, waar we vredig thee dronken met Palestijnen en Israëliërs in 1975 en waar de inwoners op 7 oktober 2023 werden afgeslacht door Hamas, waarna Gaza werd vernietigd door Israël.

Dorpen kunnen verdwijnen.
En dierbaren en mooie meisjes verdrinken in bloed.

Vervolgens studeerde ik in andere dorpen :
op een hogeschool in Breda,
aan een universiteit in Leiden,
aan een paar opleidingen in Amsterdam.
Ik woonde in studentenhuizen, werkte in cafés, discotheken en nachtclubs.
Iedereen kende er iedereen,
iedereen kende mij
en ik iedereen.

Dorpen binnen een dorp.

Veilig.
Bekend.
Opwindend.
Gezellig.
Nieuw.
Spannend.
Onbekend.

Eind jaren tachtig woonde en werkte ik enkele jaren op een grote 4-sterrencamping in de Ardèche, Zuid-Frankrijk.
Dorpser dan een camping bestaat niet. Een dorp waar iedere paar weken een totaal andere bevolking met andere talen is.
Hierna werkte ik 20 jaar lang in een ander dorp : op een middelbare school als leraar Frans, en andere functies, in Rijswijk.Het dorp van de middelbare school in mijn puberteit in Schagen was me zo goed bevallen dat ik het nóg een keer wilde beleven in Rijswijk. Nu niet als leerling, maar aan de andere kant, waar ik pas écht leerde.
Uiteindelijk verhuisde ik naar mijn definitieve dorp : Delft.
Waar heden, verleden en toekomst samenkomen in één moment.
En ik eeuwig ben.

Tussen al deze dorpen door verhuisde ik veertien keer, was jarenlang op avontuur, op wereldreizen, zat in Oeganda in de gevangenis, trok over bergen en door dalen, sliep op straten, stranden en in lodges, had korte relaties, lange vriendschappen, warme contacten, raakte doordrenkt van non-dualiteit, wandelde door oerwouden, woestijnen en sloop door duistere wijken. In vele werelddelen.

Ik verdwaalde.
En kwam terug.

Als je niet kunt leiden
en
niet kunt volgen
zoals ik
dan heeft het leven voor je bedacht dat je het beste je eigen creatieve, avontuurlijke, improviserende, grillige, onvoorspelbare en soms gevaarlijke gang kunt gaan. Terwijl je in andere periodes meedoet, je verbindt en samenwerkt.
In vele variaties van dorpen en dorpen in dorpen met vele mede-dorpelingen

Het leven is een evenwichtskunst
tussen alleen en samen.
De rode draad, dat ben jij.
Er is geen plek ter wereld
waar die rode draad
niet is.
Ook als je jezelf kwijtraakt.
Ook als je dénkt dat je verzuipt.
Verdwijnt.

Je bent er altijd.
En als jij er bent, is alles goed.
Perfect zelfs.
Wat het dénken
en
wat anderen
er ook van mogen vinden.

Neem het ze niet kwalijk.
Wanneer ze de perfectie van jouw leven niet zien.
En niet zien dat iedereen altijd hier is.