De lieve, aardige mevrouw Tan en haar smakelijke snackkar bij de ingang van winkelcentrum ‘de Hoven’ heeft een magnetische aantrekkingskracht op de jongeren in de wijk. En op mij.
Wanneer ik aan kom lopen roept mevrouw Tan al: ‘Broodje kroket mosterd, meneer?’
Ik groet en knik en leg €1,50 (!) in haar plastic bakje.
‘Dat is lief meneer, dank u wel!’

Kijk, zo werkt aantrekkingskracht.

Komen stoer aangereden: twee jochies op één dure fatbike.
Ze bestellen bij mevrouw Tan en draperen zich daarna wachtend om de fatbike alsof het hun geliefde is. Materie is alles.
Ik: ‘Mooie fiets, jongens.’
‘Dank u, meneer, mooie schoenen heeft u.’
‘Dank je.’

Het leuke van jongeren uit de Wij-cultuur is dat ze een compliment naar hen zelf altijd teruggeven.
‘Hoe gaat het, jongens?’
‘Goed, meneer, hoe gaat het met u?’
Het betekent niets en toch betekent het alles.
Dan vraagt hij: ‘Hoe oud bent u, meneer?’
Ik noem mijn leeftijd, hij doet een stap achteruit en roept gespeeld geschrokken : ‘Woow, jooh! U ziet er veel jonger uit! Mijn oom is veertig en die ziet er net zo uit als u.’

Ook dit hoort bij de Wij-cultuur.
Respect voor ouderen, desnoods met een leugen(tje) om bestwil.

‘Hoe oud zijn jullie, jongens?’
‘Tien jaar. Maar ik ben twee maanden ouder dan hij.’
‘Dus jij bent de baas?’ vraag ik glimlachend.
‘Haha, nee hoor, meneer, hij is mijn beste vriend.’ De andere jongen knikt.
Plotseling zegt hij serieus : ‘Mijn opa is de baas.’
‘Oh ja?’
‘Ja’, zegt hij. Nu vol vuur.
‘Mijn opa is 82 jaar. Hij heeft altijd gelijk en hij is altijd aardig.’
‘Wat leer je van je opa?’ vraag ik.
‘Hij zegt dat ik zuinig moet zijn met geld en altijd vriendelijk moet zijn naar mensen.’
‘Wat een goeie opa heb jij’, zeg ik.
‘Ja, ik hou echt van hem. Hij is een baas. Ik wil later net als mijn opa zijn.’

Mevrouw Tan roept dat mijn broodje kroket klaar is. Ik neem met mijn vette consumptie afscheid van mevrouw Tan,
van de fatbike, en van de jongens.
‘Dag meneer, geniet van uw broodje kroket.’
‘Dank je, jongens, doe de hartelijke groeten aan je opa.’
‘Ga ik doen, meneer!’

En weet je?
Dit was geen wereldschokkend moment. Met mevrouw Tan, de kroket, de jongens, de fatbike en de opa.
Het was allemaal doodgewoon en normaal. En dit alles duurde slechts enkele minuutjes.
Toch zou ik niet weten wat er belangrijker in het leven is dan dit.
Noch los van de brok in mijn keel.

En het heerlijke broodje kroket.
Met mosterd!