Auteur: Dick Stammes

Wat voor resultaten het Nederlands elftal ook boekt, altijd zal blijken dat de enige die géén verstand van voetbal heeft Ronald Koeman is, de bondscoach.
Mark Rutte is (nog even) onze minister-president en bestuurt ons land, maar de enige die géén verstand heeft van goed landsbestuur is Mark Rutte.
En de enigen die géén verstand hebben van het coronavirus zijn de virologen en deskundigen van het RIVM.

Dat Ronald Koeman een van de beste voetballers ter wereld, nu een van de beste trainers ter wereld, en al tientallen jaren 24 uur per dag met voetbal bezig is, dat maakt niet uit. Koeman deugt niet en hij heeft er geen verstand van.

Dat Mark Rutte universitair is afgestudeerd in de geschiedenis, dat hij staatssecretaris van Sociale Zaken en daarna staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen was, dat hij vervolgens partijleider en fractievoorzitter van de VVD in de Tweede Kamer werd, nu inmiddels al ruim 13 jaar premier is van dit land en 24 uur per dag bezig is met nationaal en internationaal overleg te plegen en het land te besturen, dat maakt niet uit. Rutte deugt niet en hij heeft er geen verstand van. Bovendien is hij een dictator die handelt in complotten met de Rothschilds die de wereldmacht hebben.

Dat de hoogleraar in de virologie, professor doctor Jaap van Dissel, universitair is afgestudeerd in de virologie, vervolgens een proefschrift over afweermechanismen tegen intercellulair groeiende bacteriën heeft geschreven dat vijf jaar in beslag nam, hierop cum laude is gepromoveerd, vervolgens benoemd is tot hoogleraar, veel onderzoek naar virussen doet, 280 wetenschappelijke artikelen over virologie heeft geschreven, universitaire colleges geeft, sinds enkele jaren directeur is van het RIVM en 24 uur per dag met internationale deskundigen overlegt en met aanbevelingen voor het kabinetsbeleid komt, dat maakt allemaal niet uit.
Van Dissel deugt niet, hij liegt en hij heeft er geen verstand van. Bovendien willen Rutte, van Dissel en Koeman ons alleen maar bang maken.

Tot zover de doorwrochte mening van het volkomen van zichzelf overtuigd zijnde deel van het Nederlandse volk dat democratie dictatuur ‘vindt’, dat zichzelf zonder diploma benoemd heeft tot zowel alwetende bondscoach, als alwetende premier, als alwetende viroloog, en zichzelf schor van de alcohol en tabak afficheert als ‘Wij Nederland’.

In de geschiedenis zien we dat dictators uiteindelijk altijd worden afgezet door het volk.
In Nederland is bovengenoemd volk de dictator.

Hoe zet je een volk af?

TRAUMA EN TRAUMAHELING (Deel 2)
Geen Nee durven zeggen.
En geen Ja.

Veel ziektes zijn van psycho-somatische aard, aangezien lichaam en geest, voelen en denken, met elkaar verbonden zijn en elkaar wederzijds beïnvloeden.
In de westerse, universitaire, medische studies wordt deze twee-eenheid echter nog steeds niet erkend. Dus zien veel (niet alle) artsen slechts lichamelijke klachten en behandelen deze als zodanig.
Het gevolg is dat de westerse geneeskunde zich vooral bezighoudt met symptoombestrijding en niet met oorzaken van klachten en ziektes
Dus geeft men pillen, zalfjes, poeders,en pleegt men operaties om de aangetaste delen te verwijderen, terwijl de gedachten en gevoelens die tot die schadelijke aandoeningen hebben geleid niet onderzocht, niet behandeld en niet bewust gemaakt worden.

In de behandeling van trauma’s (psychische, innerlijke wonden) zien we echter wel degelijk dat er psychische en emotionele oorzaken zijn van veel lichamelijke klachten.
Zo vinden immuunziektes, kanker, reuma, spierziektes, enz. hun oorzaak vaak in onbewust verdrongen woede die zich nooit heeft geuit.
Als je woede inhoudt dan spannen de spieren zich strak aan. Doe dit eens veertig jaar lang. Wat denk je welke reacties het lichaam na veertig jaar onbewuste spierspanning gaat vertonen?
Vul maar in.
Dit is niet iemands schuld. Het zijn onbewuste processen die men niet in de gaten heeft, niet ziet, niet voelt.
Als je vanaf je vroege jeugd geleerd is bepaalde emoties weg te stoppen dan wordt dit al snel een gewoontepatroon dat je normaal vindt en heb je niet door hoeveel kracht en energie dit eigenlijk kost. En hoe schadelijk dit voor je is.
En dit alles, terwijl je ouders dit ook niet bewust deden. Zij deden hun best, maar waren onbewust van hun eigen gewoontepatroon.

Laten we eens zo’n gewoontepatroon onder de loep nemen:
Geen NEE durven zeggen.
En ook geen JA.

Wat gebeurt er dan met je?
Overigens is bekend dat meer vrouwen hier last van hebben dan mannen. Vrouwen offeren zichzelf vaak eerder op voor de ander dan mannen. Al eeuwen.
Je kunt zicht krijgen op dit gewoontepatroon, en elk gewoontepatroon, door twintig minuten per week voor jezelf de volgende vragen op te schrijven en beantwoorden.
Als je zegt dat je hier geen tijd voor hebt (te druk!) dan heb je al een probleem met Nee zeggen.

Hier komen de vragen.

VRAAG 1.
Waar heb ik deze week geen Nee tegen gezegd, terwijl ik dat wél wilde?

VRAAG 2
Wat was de impact hiervan op mij?
Bijvoorbeeld :
Ik werd geïrriteerd, boos, moe.
Ik kreeg pijn in mijn buik, rug.
Ik werd gespannen
Ik kreeg een droge mond

VRAAG 3.
Wat was de overtuiging achter mijn onvermogen om Nee te zeggen?
Bijvoorbeeld :
Dan ben ik egoïstisch.
Dan voel ik me schuldig.
Dan houden ze niet van me.
Dan ben ik een slecht mens.

VRAAG 4
Waar heb ik deze overtuiging geleerd?
Waar heb ik geleerd dat als ik aan mijn eigen behoeften wil voldoen, dat ik dan een slecht mens ben, of egoïstisch ben, of me schuldig voel?
Dit heb je dus geleerd toen je kind was. Zoals we de hele blauwdruk voor ons verdere leven tot ons genomen hebben in de eerste vijf jaren van ons leven. Ieder mens op aarde doet dit.

VRAAG 5
Wie zou ik zijn zonder deze overtuiging?
Wat voor persoon zou ik zijn, en wat zou ik doen en zeggen als ik gewoon aan mijn behoeften mag voldoen?
Behoeften zoals boos zijn, huilen, lekker eten, Nee zeggen, grenzen stellen, lui op de bank liggen, in je eentje in de tuin werken, of niet naar dat vervelende feestje te gaan en lekker thuis te blijven, enz.

VRAAG 6.
Waar zeg ik geen JA tegen?
Waar zeg ik geen Ja tegen de dingen waar ik een passie voor heb?
Zoals kunst, muziek, natuur, vrije tijd, dansen, zingen, hobby’s, vriendschap, werk, enz.

Besteed enkele weken slechts twintig minuten per week aan het beantwoorden van deze vragen. De antwoorden zullen vanzelf komen. Schrijf je antwoorden op.
Het gaat er niet om te oordelen over wat je fout doet. Wees mild voor jezelf.
Het gaat om empathisch zelfonderzoek.
Schrijf op wat je observeert bij jezelf, zonder oordeel, maar doe het met aandacht en zo bewust mogelijk. En zonder haast.
Zo krijg je het inzicht in je gewoontepatroon waar je last van hebt en dat steeds terugkeert.
Je verlangt ernaar niet meer in deze valkuil te stappen, zodat je gelukkiger kan leven.
En wees ervan verzekerd : ieder mens heeft zijn eigen vaste valkuil. Je staat dus niet alleen.

Mocht je mensen kennen, ook jongeren, die hier geïnteresseerd in zouden kunnen zijn, voel je vrij dit bericht te delen.

Heal yourself
Heal the world

Laat ik bij het begin beginnen:
Ieder mens draagt een trauma in zich.
Hetzij een groot trauma
(oorlog, seksueel misbruik, scheiding, verlies, geweld, geestelijke of lichamelijke mishandeling enz.)
hetzij een klein trauma
(wél liefde ontvangen, maar (gedeeltelijk) gemis aan aandacht en begrip).

WAT IS EEN TRAUMA?
Een trauma is een innerlijke wond die we oplopen in onze kindertijd en die pijn doet.
Innerlijke en emotionele pijn.
Het zijn niet zozeer de gebeurtenissen die het trauma veroorzaken, maar datgene wat er is gebeurd IN ONS als gevolg van die gebeurtenissen.

WAT ZIJN DE GEVOLGEN VAN EEN TRAUMA DAT JE OPLOOPT IN JE KINDERTIJD?
1.
Ontkenning van de gebeurtenissen en de impact op jou.
Gevolg :
Je scheidt je af van jezelf, van je eigen originele gevoel.
Je koppelt je los van jezelf en verliest je echtheid, je authenticiteit. Je speelt een rol om aan de eisen van de omgeving te voldoen of die te pleasen.
Dit is een overlevingsmechanisme om de oude pijn niet te voelen.
Dit geldt ook voor het gebruik van alcohol en drugs die de innerlijke, ontkende pijn moeten verdoven onder het mom van ‘gezellig’ of ‘ik vind het gewoon lekker.’

2.
Je neemt afstand tot anderen. Je gaat het contact met anderen uit de weg.
Je vertrouwt anderen niet.
Je isoleert je.
Of je gaat jezelf overschreeuwen.
Of overactief zijn, heel hard en veel werken.
Of alles zélf proberen op te lossen, geen hulp vragen aan anderen.
Enz. enz.

3.
Je blik op de wereld verandert.
Als je de wereld ziet als vijandig en vol wantrouwen dan zie je de wereld heel anders dan iemand die de wereld ziet als goed, en met lijden, en met mogelijkheden tot groei, een wereld waarin je betrokken bent en waar je het gevoel hebt deel van uit te maken.
Je trauma verstoort je blik op de wereld en beïnvloedt het op een negatieve manier.
Complottheorieën bijvoorbeeld vinden hun oorsprong in ontkende en onverwerkte trauma’s.
Wantrouwen naar en bedreigingen van politici, leidinggevenden, immigranten, enz., komen voort uit trauma.
Maar ook een voortdurend pessimisme over de toekomst, de angst dat er iets mis zal gaan, dat je dood gaat, ziek wordt, anderen voortdurend de schuld geeft, enz. zijn tekenen van onverwerkt trauma.

4.
Trauma heeft pijn, innerlijke, psychische, emotionele pijn.

5.
Het beïnvloedt op een negatieve, blokkerende manier de ontwikkeling van de hersenen en het denken.
Hierdoor raak je snel van streek bij tegenslag en stress. Zelfregulatie, kalm worden, diep ademen, contact met je lichaam, aarden, de realiteit zien, dit alles lukt slecht.
Je haalt je van alles in het hoofd wat weinig meer te maken heeft met de huidige situatie. Je maakt het probleem groter dan het is.
Je hersens gaan malen en je kunt het niet of nauwelijks stoppen.
Of je wordt erg vergeetachtig.
Of chaotisch.
Of paniekerig.

6.
Je hebt schaamte over wie je bent, wat je doet en wat je voelt.

7.
Je hebt moeite om in het hier-en-nu te leven.
Je reageert met je denken vanuit het verleden. Je reacties zijn voorspelbaar en star (steeds huilen, of steeds kwaad, of steeds gestresst, of steeds bang, of steeds teleurgesteld, of steeds jaloers, enz.).

Buiten persoonlijke trauma’s zijn er ook
1. Familietrauma’s
2. Transgenerationele trauma’s (van meerdere generaties)
3. Collectieve trauma’s (van een volk, een land, een stam, een bevolkingsgroep, groepen vluchtelingen, enz.)

HET GOEDE BERICHT
Het goede bericht is dat er enorme mogelijkheden zijn om trauma’s te helen.
Er is inmiddels heel veel kennis over trauma’s en traumaheling beschikbaar.
Behalve de vele therapeuten en traumahealers van over de hele wereld, werk ik zelf ook met cliënten en traumaverwerking, kleine en grote trauma’s.
Dus mocht je dit herkennen, dan zou ik adviseren hier niet mee rond te blijven lopen.
Er zijn enorme mogelijkheden vandaag de dag om te helen van je trauma.
De eerste stap is :
Erkennen dat je er last van hebt.
De tweede stap is :
Professionele hulp zoeken bij iemand met verstand van zaken.

Tip :
Op YouTube vind je filmpjes van experts als
– Gabor Maté (Engels)
– Jan Bommerez (Nederlands)
– Esther Perel (Nederlands en Engels)
– Enz. Enz.

Pak je kansen.
Zie de mogelijkheden.
Er zijn manieren om hier goed mee om te leren gaan.
En er zijn vele deskundige, professionele, goede mensen die jou, en een ander, liefdevol kunnen steunen en vooruit helpen.

PS.
Mocht je iemand kennen die baat zou kunnen hebben bij deze informatie, voel je vrij dit verhaal te delen en/of te kopiëren.

Heal yourself.
Heal the world.

ZIJN ONZE KETENEN VERBROKEN?
Keti Koti, racisme, discriminatie.

Blanke Nederlanders van het platteland die niet dagelijks omgaan met gekleurde mensen discrimineren er flink en luidruchtig op los. Ze zien gekleurde medelanders vooral in krantenkoppen en op TV. Zo blijven ze veilig verre vreemden van elkaar. Hun grens ligt buiten het dorp en buiten het erf van de boerderij.

Het is schandalig zo hard als negers elkaar discrimineren. Hoe zwarter de neger hoe harder hij gediscrimineerd wordt door de wat lichtere negers die natuurlijk diep van binnen ook allemaal blank zijn.

En dan heb ik het nog niet eens over de Marokkaantjes die Turken discrimineren.
Hemeltergend!
Het woord ‘Turk’ gebruiken Marokkaantjes onderling om aan te geven dat iemand dom is. Dus ook als je geen dikke vette Turk bent.
Marokkaantjes onderling discrimineren elkaar het land uit. Als een Marokkaantje uit de grote stad een medelander ontmoet uit het Rif-gebergte dan voelt hij niet alleen een diepe minachting, hij zegt dit ook daadwerkelijk door de Riffer luidkeels te discrimineren en omlaag te halen.

In Tibet zie je hoe Han(g)-Chinezen de oorspronkelijke bewoners discrimineren door ze als minderwaardige burgers te behandelen en ze alleen het laagst betaalde werk te laten doen.
Bovendien hebben ze ook nog eens het totale land van die minderwaardige Tibetanen bezet om hun superieure Chinese cultuur op te dringen.

De uitvinding van discriminatie ligt in India.
Dit uit zich in het eeuwenoude door steenrijke Brahmanen bedachte kastenstelsel, waarbij het onmogelijk is om verder te komen in je leven dan de kaste waarin je bent geboren.
Dit is nog erger dan discriminatie: het is psychische moord die Indiërs al duizenden jaren in stand houden en dagelijks op elkaar blijven plegen

Veel te witte zuipende Russen voelen een diepe verachting voor Tsjetjenen en corrupte Roemenen voelen dit voor zigeuners.
De discriminatie op de Balkan is sinds onheuglijke tijden onuitroeibaar.

Onsuccesvollen en verliezers trappen en schreeuwen naar ministers, professoren, leidinggevenden en winnaars, aangezien het succes van een ander nu eenmaal onvergeeflijk is en de discriminerende, minderwaardigheidscomplexende onderbuik hoogtij dient te vieren.
Veel rijken en succesvollen vinden armen ‘losers’ die de hele dag maar een beetje op hun nest liggen te stinken en dus meerdere trappen onder hun luie hangkonten verdienen.

Turken in Istanboel en Ankara spugen op de Koerdische Turken op het platteland rondom en in Dyarbakir, en op de Antillen verwelkomen ze Zwarte Piet, terwijl ze zélf zwart zijn, en zo discrimineren ze dus de witte Pieten die ze maar raar vinden.

Jaloerse, lelijke, domme vrouwen zonder vaardigheden discrimineren ambitieuze, knappe, slimme vrouwen die hogerop komen en emanciperen, en die andere vrouwen verachten, en dit alles terwijl homo’s zich verlekkeren op een vleesmarkt waar jong, mooi en afhankelijk een superieure vorm van discriminerend leven is die euri, aandacht en status oplevert.
Gay-pride = Homo-trots = Discriminatie-geilheid.

De Sjiïeten in Iran doen niets anders dan de minderheid van Soennieten discrimineren en hun het leven en de uitoefening van hun godsdienst onmogelijk maken, evenals de Soennieten in Saoudi-Arabië dit doen bij de Sjiïeten in hún land.
De ene partij vindt namelijk dat ze gelijk heeft en de andere dus ongelijk over een passage uit een wereldwijde bestseller uit de woestijn van de 7e eeuw.
En ongelijk hebben dat is natuurlijk wel erg dom en dus minderwaardig.

Oneindig veel moslims vinden hun God en hun geloof oneindig veel belangrijker en beter dan welke andere oneindige God dan ook.
Vandaar de wereldwijde discriminatie door moslims van de God van de christenen en de niet-God van de atheïsten. Hun profeet was tenslotte de laatste en daarom de beste dus geen gezeik met die ouderwetse Jezus! Die was namelijk minder en bovendien, atheïstjes, zeg nou zelluf: géén profeet hebben dat kan natuurlijk al helemaal niet!

Atheïsten koesteren een diepe minachting voor alles wat naar God, godsdienst en verering van het hogere neigt en ze weten absoluut zeker dat alle godsdiensten achterlijk en alle gelovigen primitief zijn. Bovendien vinden ze gebeden en godenverering minderwaardige, middeleeuwse flauwekul.

Al eeuwenlang discrimineren katholieken protestanten en andersom, omdat ze vinden dat de ander fout bezig is en de Absolute Waarheid nog steeds niet snapt. Binnen iedere kerkelijke richting heb je bovendien tientallen afsplitsingen die elkaar de tent en de kerk uit discrimineren over één Bijbelse zin die de andere partij totaal niet snapt en het wordt hoog tijd dat die ander dat wél gaat doen.

Milanezen vinden Sicilianen allemaal domme criminele maffiosi en dus vinden ze discriminatie van Zuid-Italianen volkomen terecht, temeer daar zij in Milaan allemaal rijk en slim zijn, dus hebben ze goede redenen om zich superieur te voelen. En als een Milanees dit zo voelt, dan gedraagt hij zich ook zo. Daarom rijdt hij Fiat. Bovendien zijn Zuiderlingen véél te klein.

Tot slot
is het natuurlijk zo klaar als een waar klontje dat een Delvenaar duidelijk hoger en beter is dan een Delftenaar die slechts in Schipluiden of nóg verder weg is geboren.

Daarom! (want altijd is er hoop)
is het dus maar goed dat er blanke, intelligente, ruimdenkende, heteroseksuele, afgestudeerde, hard werkende, op tijd opstaande, goed opgevoede, okselwassende, lekker ruikende randstedelingen met blauwe ogen, witte tanden, borstharen, blond wapperende haren en lengtes van 1,82 meter zijn die orde op zaken stellen in deze oordelende, racistische, discriminerende, gewelddadige wereld met ongelijke kansen.
Anders zou het maar een puinhoop worden hier, met al die gekke discriminerende, racistische anderen wier ketenen nog steeds muurvast geklonken zijn aan miljoenen boten, katoenplantages, gevangenissen en oneindig veel eeuwenoude, zichzelf herhalende, verroeste en zelfbevestiging zoekende, smekende gedachten.
En dat moeten we niet hebben natuurlijk.

Jatôôg? Niedôan?

Je bent hier niet
om liefde te vinden.

Je bent hier niet
om gelukkig te zijn.

Je bent hier niet
om aardig gevonden te worden.

Je bent hier niet
om te genieten.

Je bent hier niet
om het leven te vieren.

Je bent hier niet
om altijd kind te blijven.

Je bent hier
om liefde te creëren
uit de oorlog die in jou zit.

Het is alleen op deze planeet
dat je innerlijke kracht gesmeed wordt door pijn
dat wijsheid gevoed wordt door falen
dat vrijheid ontstaat door de botsing met angst
dat vrede gevormd wordt door de uitputting van de haat
dat liefde de beloning is voor hen
die ervoor kiezen om liefde te geven.

Je ziel is op aarde gekomen om te strijden met de bitterheid van het leven
teneinde daaruit het sap te persen van zoete, innerlijke vreugde.
Het licht is het grootst in diegene wiens schaduw het donkerst is.
Het licht is het grootst in diegene die valt en weer opstaat en die valt
en weer opstaat en die …

Alles is goed en alles heeft diepe betekenis.
En het is allemaal jij die dit doet.
Alleen jij.

Terwijl het hele heelal jou helpt.

DAG 1
Ik stap in de lift waar een zwart gekrulde jongen van 13 jaar met licht getinte huid tegen de achterwand staat. Ik zie hem wel eens buiten met vriendjes, op straat, in het park, op het veldje.
Hij loopt altijd iets achteraan, is iets dikker, iets kleiner, iets trager.
Ik groet hem, maar hij zegt niets terug. Als ik naar hem kijk, slaat hij zijn ogen neer.
Nieuwe poging: ‘Was je op bezoek?’
Zachte stem: ‘Nee, ik moest wat bezorgen.’
We stappen uit in de hal. Als ik naar het fietsenhok wil lopen, zie ik vanuit mijn ooghoek dat hij blijft staan. Ik stop en draai me naar hem toe. Hij kijkt me aan en zegt :
‘Ik zeg vaak niks, omdat ik verlegen ben bij oudere mensen en bij vreemden. Ook als mijn ooms wat tegen me zeggen, durf ik niets terug te zeggen.’
Terwijl al mijn hartspieren zich openen om zijn trillende woorden te ontvangen, vraag ik:
‘Waar ben je bang voor?’
‘Dat ik iets fouts zeg.’
‘Wat voor fouts zou je kunnen zeggen dan?’
‘Ik weet niet.’
‘Ik vind dat je nu alleen maar hele goeie en eerlijke dingen zegt, terwijl je net nog bang was iets fouts te zeggen.’
‘Dank u.’
‘Weet je wat interessant is? Dat je verlegenheid zegt dat je iets fout gaat zeggen, terwijl je juist iets goeds zegt. Grappig, hè?’
Hij kijkt me verbaasd aan.
‘Ja, inderdaad.’
‘Wat had je net in de lift eigenlijk tegen me willen zeggen?’
‘Nou gewoon, Hallo.’
Hij denkt even na.
‘En ik had willen glimlachen naar u.’

Hij kijkt me open aan, zijn blik is helder.
Nu voel ik zijn aanwezigheid.
Ik vraag vriendelijk glimlachend : ‘Is er iets fout aan glimlachend Hallo zeggen?’
‘Nee. Toch? ‘
‘Juist. Wat je zegt is helemaal mooi en goed. Je maakt me blij.’

Even aarzel ik. Hierbij laten of meer zeggen? Hij heeft goud aan me gegeven.
‘Geef hem nog meer goud terug’ , fluistert de korte, sterke flits in mijn hoofd.
Ik kan niet meer terug, ik moet.

‘Ik wil je graag nóg iets zeggen.’
Hij knikt nieuwsgierig. Verlangend.
‘Ik wil dat je het volgende onthoudt voor de rest van je leven:
Je bent altijd groter en sterker dan je angst en je verlegenheid. Je kunt je angst dus altijd overwinnen en zeggen en doen wat jij wilt.’
Grote, wijd open verbazing.
‘Echt? Maar anderen vinden dat misschien niet leuk.’
‘Dat mogen ze vinden, maar alleen JIJ bepaalt wat JIJ vindt, wat JIJ zegt, wat JIJ doet, niet de ander.’
‘Echt?’
‘Ja, honderd procent echt. Jij kunt dit zelf bepalen. Ieder moment. Je moet het alleen oefenen, zodat je er goed in wordt. En jij gaat dit doen, vanaf Nu.’
Hij kijkt eerst wat ongelovig, daarna opgelucht, en dan schiet hij in de lach.
‘Wat mooi!’
Ik lach mee en vraag: ‘Wanneer komt je oom? ‘
‘Vanmiddag.’
‘Dan is vanmiddag je eerste oefening. Een goed begin, met je oom. En als je het eng vindt, weet dan dat ik op dat moment naast je sta. Altijd als je me nodig hebt.’
Blij verrast roept hij luid en spontaan : ‘Woow, wat mooi!’
Ik: ‘Waar is Nu je verlegenheid?’
Verbaasde 13-jarige blik.
‘Weg!’
‘En waar ben JIJ nu?’

Hij zoekt even om zich heen.
Dan ziet hij zijn ontdekking. En zichzelf.
En ik zijn fonkelende, zwarte ogen.
Die recht door alles heen branden, terwijl zijn oude verlegenheid bang om hem heen trilt.

DAG 2
Een oude vrouw met een opvallend levendig gelaat stapt in. Aan haar gerimpelde hand een lege open tas op wieltjes.
Ik: ‘Zo, tijd voor de boodschappen?’
Zij ‘Ja. Ik heb er weer zó’n zin in!’
Ik: ‘Oh ja? Zin in boodschappen doen, dat hoor je niet vaak.’
Zij: ‘Het is het leukste wat er is. Bijvoorbeeld zo’n potje pakken, of fruit afwegen, of afrekenen. Héérlijk!’
Ik: ‘Dus u houdt van betalen?’
Zij: ‘Ja, ik geniet daarvan. Ik besef dan altijd weer dat ik het kán betalen. Er zijn tijden geweest dat ik niets kon betalen. Helemaal niets. Jarenlang. En iedere keer als ik bij de kassa sta en ik reken af, word ik zó blij.’

Ze straalt.
Dan stappen we uit en slaat zij af, richting supermarkt.
Ik kijk haar na.
Haar tred is niet oud, niet jong, niet stram, niet soepel.
Haar tred is tijdloos.
En onvernietigbaar.

De dood zit in het leven
Het leven in de dood

Ieder eeuwig moment sterven wij
Ieder tijdloos moment komen wij tot leven

Wat tijd is voor het denken
is tijdloos voor bewustzijn
Wat afstand is voor het denken
is oneindig voor bewustzijn

De ziel is eeuwig hier
en altijd ergens anders

Onbereikbaar nabij

Waarom zoeken?
Naar datgene wat niet bestaat
wat in alles aanwezig is

Alles IS

Wat jij altijd bént
En noch begin
noch einde kent

LEVENSFRAGMENTEN

1.
Ik loop naar de Lidl en bij een rij geketende fietsen staat een oudere man in flitsend strakke wielrennerskledij een pak koek open te ritsen en begint gulzig een chocoladekoek naar binnen te werken.
Ik zeg glimlachend: ‘Lekker, hè, zo’n zoete koek! ‘
Hij: ‘Ja, das nodig voor de flauwe bochten.’
Ik schiet in de lach en kijk dan nog even om, terwijl hij zich lachend verslikt in zijn laatste stukje verrukkelijks alvorens zijn flitsende fietstocht te vervolgen.

2.
Ik loop door mijn wijk en zie een jongeman van wie ik weet dat hij een strafblad heeft, terwijl ik ook zijn lieve, aardige, zachte kanten ken. Ik had hem al een tijdje niet op straat gezien en dat gaf me een ietwat onrustig, bezorgd gevoel. Vanaf de overkant van de straat ziet hij mij en tegelijkertijd zie ik hem.
Ik stop.
Hij ook.
Ik groet hem vriendelijk.
Hij groet vriendelijk terug, met zijn noodzakelijk veilige afstand.
Even kijken we elkaar iets langer aan dan normaal in zo’n straatsituatie.
Ik zie zijn ogen en hij de mijne.
In dit moment, in deze seconde, staat de aarde bewegingsloos stil.

Waarom dit gebeurde?
Waarom we dit deden?
Beiden, tegelijkertijd.
Geen idee.
Toch gebeurde het.
Vanzelf.
Onvermijdelijk.

Ik heb geen flauw vermoeden wat het effect van dit moment op hem is.
Op mijzelf voel ik het effect wél :
Ik besef dat ik van hem hou, terwijl ik verafschuw wat hij doet.
Dit vertelde mijn blik aan hem.
En zijn ogen hebben mij gevoeld.
Dit weet ik zeker.
Alleen is het niet ik die dit gedaan heeft, terwijl ik wél toeliet wat hij nog niet toe durft te laten.
En dit aan hem doorgaf.

MOMENT 1
Op het onmenselijk vroege tijdstip van 9.45 uur sla ik fietsend rechtsaf het Vesteplein op.
Voor mij een klaterende rij leerlingen van een basisschool, inclusief zorgende en vergeefs sssst roepende onderwijzers.
Als ik de waterval van ongeremde kindergeluiden nader steekt het voorste jongetje zijn hand gedecideerd op en roept blij autoritair : ‘STOP MENEER!’
Braaf stop ik, kijk, luister, wacht af.

‘Kent u een woord in het Chinees?’
Vraagt de 10-jarige autoriteit.
Vanuit de diepe lagen van mijn onbewuste komt het naar boven en braaf antwoord ik:
‘Ni hao.’

Hij maakt een sprong in de lucht met beide handen in de lucht, juicht, roept en gilt naar de hele rij: ‘HET IS GOED!! ‘
Alle 30 klaterende watervallen beginnen te juichen: ‘HET IS GOED!!’
In één beweging steken ze allemaal hun hand omhoog en de leider roept : ‘HIGH FIVE, MENEER!’
Ik rijd door met m’n linkerhand aan het stuur en mijn rechterhand in de high five positie.
Dertig klaterende tien-jarigen geven mij in een lange rij ieder hun enthousiaste high fiven terwijl ik overal hoor roepen: ‘HET IS GOED!! HET IS GOED!!’

En tot laat op die dag echoode mijn glimlach door de straten van Delft.
Die zagen dat het goed was.

MOMENT 2
Na mijn boodschappen in de namiddag bij de Albert Heijn XL aan de Martinus Nijhoflaan loop ik traag richting uitgang. Een groepje Noord-Afrikaanse jongens van 15 jaar met petjes in donkere trainingspakken staan voor de schuifdeuren van de in- en uitgang.
Ik sta even stil en zie mensen gespannen zwijgend wegkijken en om het groepje heen bewegen, terwijl de niets merkende jongens vrolijk en luidruchtig met elkaar staan te praten.
Ik neem mijn besluit en stap recht op de groep af. Net op dat moment komen er een paar jongens bij die de anderen een vriendschappelijke boks geven. Ik sta nu midden in de kring waar een nieuw gearriveerde jongen net bezig is zijn boks te geven, dus steek ik mijn vuist richting zijn vuist en roep : ‘Hee, bro, boks !’
Korte 15-jarige verbazing.
Dan opent zijn gezicht zich tot een stralend lachende zonnestraal en hij roept :
‘Jaa, Meneer, boks!’
We kijken elkaar aan en onze vuisten raken elkaar teder en blij.
Dan ontstaat er luid rumoer en beginnen de anderen zich wild te verdringen naar mij toe, terwijl iedere jongen roept : ‘Jaa, Meneer, ik ook boks!’
En al hun vuisten raken mijn vuist teder en blij.
Na de vele vrolijke boksbegroetingen loop ik met de boodschappen naar mijn fiets. Terwijl ik de fiets van het slot haal, rent een jongen naar mij toe met zijn vuist vooruit en roept :
‘U had mij nog geen boks gegeven, Meneer!’
Terwijl mijn hart bezig is totaal te smelten, zie ik onder zijn donkere, stoere pet een wilde wereld van pijnlijke verwondingen in vallend puin die schreeuwen om datgene wat er nooit was en wat er nooit mocht zijn.
En raken onze vuisten elkaar tederder en blijer dan ooit.

Heksenvervolgingen in Europa kostten aan minimaal 16 duizend mensen het leven,
voornamelijk vrouwen.
Zaterdag 3 juni werden deze herdacht.
Mensen pleiten voor een nationaal monument.
Laten wij dit monument oprichten.

In onszelf.
Niet alleen voor heksen.

In een dorpje in Zuid-Frankrijk doen mensen dagelijks loopmeditatie langs een muur waar in de Tweede Wereldoorlog Franse burgers werden geëxecuteerd. Ik liep daar zelf drie maanden.

Waarom doen mensen dit?
En wat merk je op als je dit doet?

Allereerst merk je niets.
Naarmate je dit vaker doet en meer oefent, verdiept je aandacht zich.
Tot het innerlijk stil wordt.
Volkomen stilstaand stil, terwijl je in volledige aandacht hier loopt.
Dan
klinken in deze diepe stilte de geweerschoten.
Hierin
hoor je het schreeuwen van de mensen
die worden gedood.
En merk je dat het verschil tussen de schreeuwende mensen van toen
en jezelf nu
verdwijnt.

De tijd verdwijnt en alles gebeurt eeuwig Nu.

De stilte omarmt de geweerschoten en het bange gekrijs van de vermoorden.
Van jezelf.
Je ziet dat zowel de schoten als de stilte uiteindelijk,
uiteindelijk,
niet persoonlijk zijn.
Ze zijn universeel, tijdloos, nu.

In deze totale, stille, vredige omzwachteling vallen de schoten
en het gekrijs
stil.

De volgende dag,
tijdens de aandachtige loopmeditatie,
langs de muur,
zijn de schoten er weer.
En de doodsangst.
En het geschreeuw.
En onze aandacht.
En de stilte.

Heling duurt een leven lang, levens lang, eeuwig. Het duurt net even lang als het geweld.
Dat nooit stopt.

De schreeuwende mensen van alle oorlogen,
de slaven op de helse boten,
de gepijnigde blues-zangers op de verzengende katoenplantages,
de gemartelden in alle gevangenissen,
de gebombardeerden van Hiroshima, Rotterdam, Bagdad, overal,
de daklozen,
de vluchtelingen,
de gepeste leerlingen op alle scholen ter wereld,
de bedreigden,
de uitgescholdenen,
de verstotenen,
de niet erkenden,
de dieren,
de bomen,

wij allen schreeuwen vandaag de universele pijn die ieders pijn is.

Door hen te helen, helen wij onszelf.
Door ons te helen, helen wij anderen.
En de wereld.

Heling kunnen wij niet doen.
Helen is geen actie.
Helen in geen protest.
Heling is het toelaten van de innerlijke stilte die wij zijn.

Wij kunnen niet anders dan worden wie wij zijn.

Wees nu vrede.
Wees jij.
Bouw dit monument van stilte in jou.
Leef het.

Ook al wenkt het geweld ons met zijn krijsende verleiding.
En zijn wanhopig schreeuwende leugen.